Jak uczyć zdalnie metodą OK Zeszytu? Metoda bez technologii

Już przed tym, gdy pojawiła się pilna potrzeba wynikająca z tego, że rodzice pozostali z dziećmi i ich edukacją w domu powstał w Centrum Edukacji Obywatelskiej pomysł uczenia metodą OK zeszytu poza tradycyjnymi lekcjami w szkole. Chcieliśmy wtedy zachęcić rodziców, opiekunów, nauczycieli świetlic do prowadzenia z uczniami zeszytu, który nazwaliśmy „OK zeszytem wakacyjnym”. Jednakże nazwa nie miała dosłownie odnosić się do wakacji – to pewnego rodzaju symbol. Chcieliśmy dobitnie zaznaczyć, że nie jest to zeszyt prowadzony podczas lekcji. 

Pomysł OK zeszytu wakacyjnego, który przedstawiamy w materiale, by zainspirować rodziców do samodzielnej pracy z dziećmi w domu,  jest naszym zdaniem możliwy do wykorzystania podczas zdalnego nauczania przez nauczycieli i nauczycielki. Może być on szczególnie trafiony w sytuacji, gdy uczniowie znają już OK zeszyt, ponieważ pracowali z nim wcześniej na lekcji. Możliwa jest też praca z nim  bez wcześniejszego takiego doświadczenia.

Jak stworzyć OK zeszyt?

Dobrowolny wybór tematu

Osoba dorosła (D) opiekująca się młodym człowiekiem (M) pyta go o jego zainteresowania  – Co Cię interesuje? Jakie zagadnienia chciałbyś poznać lepiej? 

Młody człowiek odpowiada: Ostatnio interesowały mnie gwiazdy.

Cel i kryteria

(D): A co Cię w tym interesuje i dlaczego? Co konkretnie chciałbyś wiedzieć?

Młody człowiek (M) określa swój cel i kryteria sukcesu, czyli – co będzie wskaźnikiem, że cel udało się osiągnąć.

Na przykład: Poznam mapę nieba, którą mogę zobaczyć w nocy. Moje kryteria sukcesu:

  • Będę znał nazwy konstelacji widocznych nocą z mojego okna.
  • Będę umiał ocenić (w przybliżeniu) odległość gwiazdy od powierzchni Ziemi.
  • Będę znał historie powstawania gwiazd.
  • Będę wiedział dlaczego i jak różni się mapa gwiazd widziana z różnych miejsc na Ziemi.

Założenie OK zeszytu

(D): Podejdźmy do tego systematycznie. Co powiesz o tym, aby zapisać Twoje oczekiwania? Załóżmy zeszyt do zapisywania Twojej drogi poznawania gwiazd. 

Młody człowiek przeznacza na zapisywanie zeszyt, który tytułuje „OK zeszyt poznawania gwiazd”. Zapisuje w nim cele i kryteria sukcesu. Ozdabia swój zeszyt według własnego pomysłu.

Praca z OK zeszytem

Dorosły i Młody wspólnie zastanawiają się, co można byłoby zrobić, aby osiągnąć założone kryteria. Zadają sobie pytania:  Z jakich źródeł można skorzystać? Kogo zapytać? Co powinno znaleźć się w zeszycie?. (M) decyduje, (D) może tylko pomagać w planach. OK zeszyt należy całkowicie do (M), nie jest przez (D) oceniany, (D) ma wgląd w niego jedynie wtedy, gdy (M) chce mu go pokazać. Powstaje plan działań, który zostaje również zapisany w OK zeszycie wraz z planowanym harmonogramem.  (M) może korzystać ze wskazówek (D), ale może też sam chcieć planować i realizować swój OK zeszyt.

Rola (D) polega na docenianiu osiągnięć (M), służeniu mu pomocą i wskazówkami. (M) i (D) umawiają się na „stop-klatki”, podczas których omawiane są wpisy, wklejki i refleksje (M) na temat gwiazd. Omawiane są sukcesy w osiąganiu założonych kryteriów i następne kroki. (M) zapisuje swoje refleksje. (D) może, jeśli (M) zechce, zapisać również swoje docenienia i wskazówki. Może to być informacja zwrotna  w dwóch punktach:

  • Co już zostało zrobione?
  • Co jeszcze pozostało do zrobienia i ewentualne wskazówki, jak to zrobić

Szata graficzna i zawartość zeszytu jest sprawą młodego człowieka.

Podsumowanie

Powstaje OK zeszyt na temat gwiazd. Kończy się podsumowaniem pracy i samooceną oraz pytaniem – co udało się osiągnąć? Taki OK zeszyt zostaje z (M), który może do niego sięgać, chwalić się nim i go uzupełniać.

Jak widzimy realizację tego pomysłu w zdalnym nauczaniu?

Poinformowanie uczniów o pomyśle

Należy przedstawić uczniom program, który powinien być zrealizowany z danego przedmiotu np. do wakacji. Zadanie nie musi być powiązane z realizacją programu. W obecnej sytuacji staramy się przecież o to, aby uczniowie w ogóle chcieli z nami zdalnie współpracować. Dajemy uczniowi wybór – pozwalamy mu na zastanowienie się nad tym, czym chce się zająć. Propozycje można ująć w postaci przygotowanych przez nauczyciela pytań kluczowych, które zainteresują uczniów.

 

Przykład: biologia, klasa VI. Koronawirus przeszkodził nauczycielowi w zapoznaniu uczniów z tematami: „Gady, Ptaki”.

Nauczyciel proponuje uczniom do wyboru cztery pytania kluczowe, którymi mogą się zająć w swoich OK zeszytach:

  • Dlaczego gady mogą żyć na pustyni, a płazy nie mogą?
  • Jakie są różnice w budowie jaszczurek, żółwi, węży i krokodyli oraz w środowiskach ich życia?
  • Dlaczego ptaki potrafią latać?
  • Dlaczego ptaki wędrują,? Które gatunki opuszczają Polskę, a które do niej przylatują na zimę?

 

Indywidualna praca z uczniem

Pytamy ucznia o cel i kryteria związane z wybranym przez niego tematem. W razie potrzeby dajemy propozycje i wskazówki. Jest to praca indywidualna i pomnożona przez liczbę uczniów – dla nauczyciela może być wyczerpująca. Jeśli jest prowadzona mailowo lub telefonicznie, to jej czas się skraca.

Uczeń zakłada zeszyt

Zeszyt może być rzeczywisty – uczeń przesyła nauczycielowi zdjęcia lub skany stron lub wirtualny – uczeń przesyła nauczycielowi zeszyt drogą mailową lub zamieszcza go w chmurze. Po określeniu przez ucznia zadań i skonsultowaniu ich z nauczycielem (czy prowadzą do osiągnięcie celu), uczeń pracuje nad realizacją zadań i w określonych terminach konsultuje swoją pracę z nauczycielem (mailowo lub telefonicznie). Jeśli kilku uczniów wybierze ten sam temat, to można pracować wspólnie, wzajemnie się inspirując. Nauczyciel może wtedy przesyłać sukcesywnie prace pomiędzy uczniami lub zrobić spotkanie na Skypie z grupą uczniów. Możliwa jest wtedy ocena koleżeńska.  Ważne są uwagi i docenienia ze strony nauczyciela. 

Podsumowaniu pracy ucznia

Przede wszystkim ważna jest własna samoocena ucznia. Może w niej pomóc informacja zwrotna od nauczyciela lub ocena koleżeńska. Najważniejsza jest jednak refleksja samego ucznia na temat tego, czego się nauczył.  Ta metoda jest użyteczną bez względu na wiek ucznia. Jeśli uczeń jest  w klasie początkowej, to można zaangażować rodziców, a jeśli jest to uczeń licealny,  to można z nim pracować nad tym, co tak naprawdę go interesuje, a to gwarantuje sukces.

Autorka wpisu jest Danuta Sterna, ekspertka programu „Szkoła ucząca się”

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Narzędzia i zasoby do edukacji zdalnej dla polonistów

Każdy przedmiot cechuje się zupełnie inną specyfiką. Kiedy czytam artykuły na temat narzędzi online, jakie mają nauczyciele różnych przedmiotów, różnorodność możliwości aż budzi mój zachwyt. Niestety, sprawa komplikuje się, gdy chcemy coś konkretnego wykorzystać na lekcjach języka polskiego.

Najczęściej polecany portal – Khan Academy – to przecież głównie filmiki obcojęzyczne z polskimi napisami, na którym bezskuteczne są poszukiwania materiałów na temat polskiej literatury czy zagadnień językowych. Pi-stacja to królestwo matematyków, a większość lekcji nagranych na You Tube dotyczy przedmiotów ścisłych. Nie licząc niewielkiej ilości dobrych merytorycznie filmików na YouTube, sytuacja polonistów jest naprawdę niezwykle trudna. Dlatego tez w tym materiale postaram się przedstawić możliwości, jakie ma polonista, który chciałaby skorzystać z narzędzi online ucząc swojego przedmiotu.

Gamifikacja

Bardzo modne ostatnio pojęcie „gamifikacji” ma swoje zastosowanie także na lekcjach języka polskiego. Tu przede wszystkim warto polecić gry, które są proste i rzeczywiście mogą pomóc nawet niezbyt zorientowanemu w narzędziach TIK poloniście. Ja korzystam i polecam trzy proste w obsłudze serwisy.

1. Kahoot

Tu tworzymy quizy, w które później można zagrać na lekcji. Uczniowie uwielbiają taką niegroźną rywalizację. Ja najczęściej proszę uczniów o to, aby stworzyli własne quizy, które potem wykorzystujemy na lekcjach. Sposób tworzenia jest bardzo intuicyjny. Nauczyciele mogą też skorzystać z bardzo bogatej bazy zamieszczonych już w serwisie quizów, które można dowolnie edytować i zmieniać na swoje potrzeby.

W nauczaniu zdalnym ostatnio najbardziej przydaje mi się tryb „Wyzwania”, w którym po wysłaniu linku do uczniów sprawdzam, jaki osiągnęli wynik. Nie musimy wówczas grać w quiz jednocześnie, znajdując się w klasie, ale każdy uczeń może zagrać w dowolnym, wybranym przez siebie momencie. Jako nauczyciel muszę pamiętać, aby ustawić granicę czasową (do kiedy można grać w quiz) i dzięki wygenerowanemu raportowi, mogę łatwo sprawdzić wynik każdego ucznia. Jedyną trudnością jest to, że uczniowie muszą logować się do gry za pomocą własnego imienia i nazwiska (o czym niestety czasem zapominają).

2. Quizizz 
System działający podobnie jak Kahoot. Niestety w bezpłatnej wersji możliwy jest podgląd tylko pięciu najlepszych wyników uczniów. Zaletą tego serwisu jest jednak możliwość przygotowania dla uczniów materiałów, z których mogą się zapoznać, zanim przystąpią do rozwiązywania testu.

3. Learning apps
Darmowa, niezwykle prosta w obsłudze platforma do tworzenia najróżniejszych wyzwań dla uczniów. Wymienię przede wszystkim testy wielokrotnego wyboru, milionerów, wykreślanki, memory, puzzle, mamy, osie czasu itd. Naprawdę bardzo mocno polecam. Także do skorzystania z gotowych, zamieszczonych już przez innych nauczycieli zadań.

Gdy zdecydujemy się na własne tworzenie zadań, platforma informuje o ilości wyświetleń naszego zadania, co bywa niezwykle satysfakcjonujące

Narzędzia dla polonisty 

1.Aktywny PDF

Moim wielkim odkryciem jest niezwykle użyteczne narzędzie, które umożliwia wstawianie aktywnych pól do dokumentów pdf. To jest bardzo ważne
w sytuacjach, gdy chcemy skorzystać z gotowych testów (np. maturalnych lub ósmoklasisty), które udało nam się zeskanować lub po prostu dostać
z różnych źródeł w formacie PDF. Jak wiemy takie pliki nie są edytowalne i jedynym rozwiązaniem do tej pory było wydrukowanie i rozdanie ich wszystkim uczniom do ręcznego wypełnienia. Od jakiegoś czasu korzystam z narzędzia PDF escape https://www.pdfescape.com/windows/, które umożliwia przy zachowaniu całej struktury dokumentu, dodać pola, w które można wpisywać teksty lub wstawiać różne znaki graficzne. Ja korzystam z tego narzędzia online, ale można je również ściągnąć na komputer i pracować w przestrzeni własnego dysku.

Otrzymując od nas taki aktywny dokument PDF uczniowie mogą nie tylko np. wstawiać własny tekst w wykropkowane miejsca (co jak wiemy w klasycznym pdf jest zupełnie niemożliwe), ale także obrysowywać właściwe odpowiedzi, dodawać komentarze, zakreślać itp.

2. Padlet

To nic innego jak wirtualna tablica, gdzie możemy zamieszczać różne ciekawe linki i materiały w przestrzeni online. Ja prawdę mówiąc wykorzystuję, ucząc języka polskiego, to narzędzie rzadko, ale wiem, że są nauczyciele, którzy sobie je bardzo chwalą. Ze względu na to, że jest to sposób niezwykle prosty (chyba najprostszy, jaki znam), polecam.

3. Glogster

Glogster to inaczej plakat interaktywny, szczególnie użyteczny do tablic interaktywnych i – podobnie jak padlet – do zamieszczania wielu linków i materiałów w jednym miejscu. Ze względu na swoją atrakcyjną formę wizualną, uczniowie lubią z niego korzystać.

Zasoby w internecie 

W tym miejscu niestety (inaczej niż na innych przedmiotach), nie możemy wykazać się nadzwyczajną ilością materiałów interaktywnych, filmików czy nagrań. Dodatkową trudnością jest to, że często ciekawe wykłady mogą znajdować się w wielotematycznych serwisach (jak np. Uniwersytet Dzieci czy chociażby zasoby różnych uczelni, które publikują wypowiedzi wykłady swoich prelegentów). Niemniej warto zwrócić uwagę na kilka ciekawych miejsc.

1.Teatr Telewizji VOD

Wiele wspaniałych spektakli udostępnionych do swobodnego oglądania. Znajdują się tu nie tylko lektury szkolne, ale też ciekawe przedstawienia mogące stanowić intrygującą kanwę do dyskusji prowadzonych na lekcjach.

https://vod.tvp.pl/sub-category/teatr,30798054

2.Polski ogarniam

9 filmów z ekspertami na temat języka polskiego https://www.youtube.com/user/polskiogarniam

3.Mówiąc inaczej

Ponad 200 filmów jak poprawnie posługiwać się językiem polskim. Wskazówek udziela magister języka polskiego Paulina Mikuła https://www.youtube.com/user/PamikuPL/about

4.Filmoteka szkolna

Portal na temat edukacji filmowej, pozwalający oglądać z uczniami polskie filmy fabularne i dokumentalne. Zawiera ciekawe zasoby dotyczące scenariuszy, opracowań filmoznawczych, artykułów oraz recenzji. Stwarza możliwość brania udziału w wielu konkursach i akcjach filmowych. Portal działa od roku 2009. Dziś bardzo rozbudowany i wzbogacony, daje możliwość ciekawej analizy wielu materiałów filmowych adresowanych do wykorzystania głównie na poziomie szkół ponadpodstawowych.

http://www.filmotekaszkolna.pl/

5.Blog Jerzego Bralczyka

Autor – znany językoznawca, specjalista w zakresie języka mediów, polityki
i reklamy – w przystępny sposób przedstawia widzom odpowiedzi na problemy związane z prawidłowym użyciem i stosowaniem języka polskiego.

http://bralczyk.com/blog/

6.Różne vlogi polonistów

Godne polecenia vlogi prowadzone przez polonistów nie są zbyt częstym zjawiskiem. Ja osobiście poleciłabym  np. „Zeszyt do polskiego” adresowany do maturzystów https://www.youtube.com/channel/UCnLGG9WeuCJ6fojUlFfijsQ

W przypadku języka polskiego warto też korzystać z zasobów, które co prawda nie są interaktywne, ale także bardzo użyteczne w nauczaniu i nauce tego przedmiotu.

  1. Wolne lektury – książki online
  2. E-podręczniki – podręczniki, do których cały czas jest dostęp on-line
  3. Kulturalna Polska – wyróżniający się poziomem serwis z opracowaniami lektur
  4. Scholaris – portal zawierający gotowe scenariusze lekcji
  5. Baza dobrych praktyk IBE – baza zawierajaca wiele sprawdzonych scenariuszy lekcji

To krótkie zestawienie pokazuje, że w nauczaniu języka polskiego warto posługiwać się nowymi technologiami. Słowo pisane na pewno nie zaginie,
a wzbogacając je nowymi technologiami, sprawiamy, ze nie tylko nam może być łatwiej uczyć, ale także nowemu pokoleniu, łatwiej jest zrozumieć czego
je uczymy.

***

Tekst autorstwa Agnieszki Wendy – nauczycielki języka polskiego w jednej z warszawskich szkół podstawowych. Od zawsze wiedziała, że chce uczyć dzieci i od ukończenia studiów realizuje to marzenie. Lubi urozmaicać swoje lekcje wykorzystując technologie informacyjno-komunikacyjne. Współpracuje z CEO od 2009, najpierw jako uczestnik kursów, później jako mentor i trener.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Jak uczyć zdalnie? Odpowiedzi na pytania z webinarium

Poniżej znajdziecie  odpowiedzi na wybrane pytania, które zadaliście naszym ekspertom Krzysztofowi Jaworskiemu i Jackowi Ściborowi podczas webinarium „Jak uczyć zdalnie”. Rozwiewają oni wiele wątpliwości dotyczących tego, jak uczyć zdalnie.

1. Moja szkoła nie ma Google Suite. Czy jest podobna platforma z której mogłabym skorzystać?

Jeśli szkoła nie ma Google Suite dla Szkół i Uczelni (oficjalna nazwa usługi dla edukacji) najprostszym sposobem jest założenie tej platformy właśnie dla szkoły. W czasie pandemii Google bardzo ułatwia ten krok – wystarczy zarejestrować placówkę pod linkiem http://bit.do/gsuiterejestracja.

Tutaj znajdziecie wiele odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania: https://support.google.com/a/answer/139019?hl=pl

Drugą szkolną platformą do zdalnej współpracy jest MS Office 365 dla szkół (https://news.microsoft.com/pl-pl/features/aka-ms-zdalnaszkola/). Jest wiele materiałów, które tłumaczą, jak podpiąć Office 365 pod szkolną domenę – jeden z nich zrobiony przez Sławka Baturo, eksperta Microsoft i członka grupy Superbelfrzy RP znajduje się na fejsbuku pod tym linkiem: https://www.facebook.com/slawomirbaturo/videos/2757765924338179/

Oczywiście najlepszym miejscem informacyjnym jest strona Microsoft: https://www.microsoft.com/pl-pl/education/products/office

Oba rozwiązania MUSZĄ opierać się o szkolną domenę – miejsce w sieci z nazwą należącą do szkoły, które placówka musi kupić. A może już ma? W takim przypadku platformę założy ktoś, kto administruje domeną – poszukajcie w szkole tej osoby!

2. Czy jest możliwość używania Google Classroom jeżeli szkoła nie ma Google Suite?

Tak, Google Classroom jest odrębną usługą, z której może korzystać każdy użytkownik konta Google. Oczywiście najfajniej korzysta się z niej w ramach Google Suite dla Szkół i Uczelni, ale nie jest to wymóg konieczny.  – https://support.google.com/edu/classroom/answer/6025224?hl=pl

3. Czy Padlet jest płatny?

W podstawowej wersji jest bezpłatny, ale przy tym oferuje możliwość ustawienia tylko 3 tablic. Płatności zwiększające możliwości opisane są ponadto w menu narzędzia (prawy górny róg, pod znakiem zapytania).

4. [Czy] Conceptboard w wersji darmowej ma bardzo ograniczone możliwości – tylko tworzenie tablicy, nie można dzwonić, robić wideokonferencji, a zaproszeni goście nie mogą dodawać materiałów?

Conceptboard w wersji darmowej pozwala na pracę z nielimitowaną liczbą osób oraz tablic. Na jednej tablicy można dodać 50 obiektów (filmów, tekstów, plików). Ponieważ ograniczenie dotyczy wielkości wszystkich plików: do 500 MB, jeden plik może mieć więc wielkość do 10 MB. Przede wszystkim Conceptboard to tylko tworzenie interaktywnego zasobu, nie jest to narzędzie do wideokonferencji. Źródło informacji: https://conceptboard.com/plans/.

5. Jak zaprosić innych uczestników do wideokonferencji na Zoomie?

Najważniejsza wiadomość dotycząca ZOOM-a: limit 40 min. ze względu na sytuacją z koronawirusem został tymczasowy zniesiony.
Film instruktażowy dotyczący ZOOM-a i jego funkcjonalności: https://youtu.be/sqQWppyLWuE
Link do miejsca w powyższym filmie pokazującego, jak zaprosić innych uczestników: https://youtu.be/sqQWppyLWuE?t=317

6. Jak uczyć przedmiotów zawodowych, ekonomicznych?

Na platformie Khan Academy jest wiele materiałów i zadań, dotyczących mikro- i makroekonomii oraz z zakresu podstaw przedsiębiorczości. Uczniowie mogą więc obejrzeć / posłuchać wywiadów ze znanymi przedsiębiorcami.

https://pl.khanacademy.org/economics-finance-domain/microeconomics

https://pl.khanacademy.org/economics-finance-domain/macroeconomics

https://pl.khanacademy.org/economics-finance-domain/entrepreneurship2

https://pl.khanacademy.org/economics-finance-domain/core-finance

Narodowy Bank Polski – Portal Edukacji Ekonomicznej

https://www.nbportal.pl/wiedza/prezentacje

7. A co dla edukacji wczesnoszkolnej?

Trudno sobie wyobrazić dłuższą pracę online z najmłodszymi. Można jednak zachęcić ich do wykonania ćwiczeń na platformie Learning Apps – korzystając z już istniejących zasobów, umieszczając własne, a nawet zapraszając starszych uczniów i uczennice do tworzenia własnych.

LearningApps. https://learningapps.org

Na blogu programu “Nauczyciel/ka I klasa” (komponent Szkoły Uczącej Się) publikujemy przydatne wskazówki, a już w czwartek 19.03 marca zapraszamy na dedykowane tej grupie nauczycieli i nauczycielek webinarium (więcej informacji tutaj), dotyczące tego, jak uczyć.

https://blogiceo.nq.pl/edukacja1klasa/2020/03/12/nauczanie-zdalne-w-obliczu-zagrozenia-koronawirusem/#more-1336

Przygotujemy też listę aplikacji, platform i zasobów do wykorzystania z najmłodszymi. Zachęcamy jednak mimo wszystko do umiaru.

8. Czy hangouts możemy wysłać link pół godziny wcześniej na maila, aby uczniowie się połączyli?

Nie. To połączenie tu i teraz.

9. Ile osób jednocześnie może korzystać z hangouts?

W wersji podstawowej 10, w wersji szkolnej w ramach G Suite – 25.

10. Czy uczniowie powinni się zarejestrować na Padlet?

Nie. W związku z tym korzystają z linka bez rejestracji.

11. Czy na platformie Google Suite można rozmawiać ze wszystkimi uczniami? 

Oczywiście, z ograniczeniami Hangouts, o których pisałem wyżej.

12. Jaką minimalną prędkość powinien mieć mój internet w domu, aby przeprowadzić lekcję on-line?

Im większa prędkość Internetu i stabilność łącza, tym lepiej. U mnie w domu łącze 6/2 jakoś daje radę.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

W nauczaniu zdalnym ważne jest przede wszystkim JAK, a nie GDZIE

W związku z zamknięciem szkół i koniecznością przejścia na zdalne nauczanie mam kilka refleksji. Sądzę, że mogą być one trochę kontrowersyjne, mimo to chciałabym się nimi podzielić. W zaistniałej sytuacji wielu nauczycieli próbuje poradzić sobie z nowym wyzwaniem, jakim jest przejście na nauczanie on-line. Wielu z nas jest przerażonych – „Jak to robić?”, jest też taka grupa, która poczuła, że to jest jej czas – „Przecież to bardzo proste, trzeba tylko chcieć”. Obie te postawy blokują to co najważniejsze, czyli DOBRE NAUCZANIE.

Wielu krytykuje tych nauczycieli, którzy wysyłają polecenia z podręcznika do „przerobienia” w domu przez uczniów i ich rodziców. To faktycznie nie jest dobre nauczanie, gdyż same podręczniki nie dają wskazówek, jak dobrze nauczać, a zdalnie, to już musi skończyć się porażką. W tym wypadku jest to pozór nauczania i jak zawsze przełożenie odpowiedzialności za ten proces poza szkołę.

Zaakceptować to, co jest

 

Część nauczycieli, która pierwszy raz spotyka się z koniecznością kontaktu zdalnego z uczniami, często po prostu nie może się z nimi skontaktować, bo nie ma ich adresów mailowych, a bywa, że numerów telefonów do swoich uczniów. Czasami napotykają na trudności związane z brakiem posiadania przez uczniów dostępu do internetu. Ważne, by nie postrzegać tej sytuacji, w której się obecnie znaleźliśmy, tylko przez pryzmat dużego miasta i bogatych środowisk. Warto pomyślicie o dzieciach mieszkających na wsi i o uczniu, który nie ma internetu i „komórki”. W takich środowiskach powiedzmy sobie jasno – nie ma szans na zdalne nauczanie. Może w takiej sytuacji warto wrócić do sprawdzonych, tradycyjnych sposobów i np. listów dostarczanych do domu ucznia?

Nie wiemy, jak długo potrwa ten czas „uczniowskiej kwarantanny”, pewnie będzie to dłużej niż dwa tygodnie. Przed nauczycielem staje więc widmo niezrealizowania podstawy programowej, nieprzygotowania uczniów do egzaminów. Powinniśmy zaakceptować – jeśli ten okres potrwa dłużej, to że jej po prostu nie zrealizujemy! Pewnie możemy dokonać życzeniowych wpisów do dziennika, o tym, co zostało zadane i przerobione, ale to tylko wpisy, dobrze wiemy, że jeśli nie udaje nam się zrealizować podstawy  w czasie rzeczywistym, to w zdalnym tym bardziej.

Najważniejsze są relacje nauczyciel – uczeń

Z drugiej strony , mamy w obecnej sytuacji, do czynienia  z nauczycielami, którzy są entuzjastami TIK. Znają dobrze programy komputerowe mające pomoc w nauczaniu. Teraz już nie pamiętają, jak trudno je było poznać i wdrożyć i jak neofici zachęcają do próbowania niezliczonych programów. Przypomina to czas wprowadzanie tablic interaktywnych. Miały zmienić polską szkołę, jak za pomocą czarodziejskiej różdżki, ale bez poprawy samego procesu nauczania nie zmieni się nauczanie! Nie pomogą tu technologie. Nie bez przyczyny wielu badaczy (np.: profesor J.Hatti) mówi, że najważniejsze są relacje nauczyciel – uczeń, a te poprzez TIK słabo się tworzą.

Załóżmy jednak, że komuś udało się znaleźć sposób, zrobić program, który prowadzi nauczyciela w jego skutecznym nauczaniu. Zajrzałam do jednego z proponowanych programów promujących nauczanie matematyczne. Niestety nie różni się on od nauczania podawczego. Może prowadzący lekcje w internecie jest trochę mniej nudny dla ucznia, niż nauczyciel w klasie, może nie ma czynnika rozpraszającego w postaci innych uczniów, ale nie można o nic zapytać, nie można poprosić o pomoc, nie można skonsultować niczego z innym uczniem, nie można pracować w grupach…. Zdajemy sobie sprawę, że nic nie zastąpi żywego nauczyciela i kontaktu z nim. Weźmy też przykład osławionej Akademii Khan. Dlaczego do tej pory nie przejęła ona nauczania? Odpowiedź jest jasna, brakuje w niej nauczyciela.

Dosyć narzekania! Pora na konkrety! Co można zrobić w tej sytuacji?

Decydując się na zdalne nauczanie, przede wszystkim musimy sobie zadawać pytanie JAK, a nie GDZIE! Czyli wraca do nas ze zdwojoną siłą jakość nauczania. Zajmuję się tym zagadnieniem już od jakiegoś czasu i nie mam gotowego przepisu. Z mojego punktu widzenia ocenianie kształtujące daje pewne wskazówki. Ale jest to wyzwanie na lata.

Przypomnę kilka okejowych rad. Wszystkie można stosować w nauczaniu rzeczywistym i zdalnym

  • Uczeń wie, jakie są cele i kryteria sukcesu – te informacje musza być dostarczone przez nauczyciela
  • Informacja zwrotna idąca w obie strony:
    – od nauczyciela do ucznia, aby uczeń wiedział, co zrobił dobrze i co i jak ma poprawić
    – od uczniów do nauczyciela, aby nauczyciel ją wykorzystywał do modyfikacji dalszego nauczania.
  • Budowanie lekcji, na tym, co już uczniowie wiedzą na danym temat.
  • Korzystanie wzajemne uczniów ze swojej wiedzy i umiejętności – praca w parach i grupach, dyskusje, wymiana poglądów.
  • Uczynienie procesu uczenia się ciekawym dla ucznia – możliwość wymiany poglądów, poszukiwanie odpowiedzi na pytania kluczowe, treści mające konotacje z rzeczywistością, uczeń wie, dlaczego ma się tego uczyć.
  • Ograniczenie oceniania przy pomocy stopni na rzecz przekazywania informacji zwrotnej.
  • Budowanie odpowiedzialności uczniów za własny proces uczenia się – tu najbardziej: samodzielność w dochodzeniu do rozwiązania, wybór, refleksja uczniowska i współpraca
    z nauczycielem.

Rekomenduję zweryfikowanie własnych planów na lekcję (rzeczywistą i zdalną) poprzez te wskazówki. Pomocny może się też okazać materiał na temat nauczania zdalnego z wykorzystaniem OK zeszytu.

Ostatnio przyszedł mi do głowy (z inspiracji Iwony Kluge) jeszcze jeden pomysł na wykorzystanie OK zeszytu – zdalny OK zeszyt dla całej klasy. Pomysł polega na założeniu wirtualnego OK zeszytu, do którego dostęp mają wszyscy uczniowie i każdy z nich może zamieszczać tam znalezione informacje i odnosić się do wpisów innych uczniów. Taki zeszyt może być np. w chmurze (tu konieczne jest posiadanie przez uczniów adresów mailowych w gmail) lub na stronie szkoły, jeśli jest taka możliwość.

Zachęcam do dzielenie się pomysłami dobrego, rozsądnego, na miarę możliwości, zdalnego nauczania – bez popadania w przesadę i gorączkowego poszukiwania nowych technologii. Pamiętajmy, że najważniejsze jest uczenie się ucznia!

Autorką wpisu jest Danuta Sterna, ekspertka programu „Szkoła ucząca się” w Centrum Edukacji Obywatelskiej

 

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Szkolny budżet partycypacyjny krok po kroku

Budżety partycypacyjne (zwane również obywatelskimi, a w przypadku szkoły – uczniowskimi) od kilku lat funkcjonują w wielu polskich miastach i są wprowadzane przez coraz to nowe samorządy terytorialne. Założenie jest takie, że mieszkańcy znają lokalne potrzeby, mogą więc zaproponować takie wydatkowanie środków, które nie przyjdzie do głowy przedstawicielom władz. Dodatkowo możliwość bezpośredniego decydowania o podziale środków z budżetu miasta/gminy sprawia, że mieszkańcy czują się bardziej odpowiedzialni za swoje otoczenie, a co za tym idzie – chętniej angażują również w inne aktywności, interesują działaniami samorządu terytorialnego itp.

Szkoła jest instytucją, która zazwyczaj nie włącza członków swojej społeczności w decyzje dotyczące gospodarowania budżetem, często też mierzy się z niskim zaangażowaniem i poczuciem związku uczniów z placówką. Dlatego budżet partycypacyjny może być sposobem na przełamanie tej sytuacji i wzmocnienie poczucia wpływu wśród dzieci i młodzieży.

Szkolny budżet partycypacyjny może również pełnić wiele celów edukacyjnych – rozwijać wiedzę o tworzeniu kosztorysów, kształtować umiejętność przekonywania innych do swoich pomysłów, komunikacji, dochodzenia do konsensusu, planowania działań – których uczniowie nie zdobędą w inny niż praktyczny sposób.

Aby przygotować budżet obywatelski w szkole, należy:

krok 1 – ustanowić zasady i stworzyć regulamin,

krok 2 – promować budżet,

krok 3 – zebrać pomysły,

krok 4 – przeprowadzić głosowanie,

krok 5 – zrealizować wybrany pomysł.

Regulamin budżetu

Zaczynamy od zebrania grupy inicjującej budżet w szkole. Powinni się w niej znaleźć przedstawiciele każdej ze szkolnych grup: uczniów, nauczycieli i dyrekcji. Bez tego nie warto zaczynać prac. Budżet nie odbędzie się bez otwartości i zrozumienia istoty procesu przez dyrektora oraz bez zaangażowania w komunikację i promocję przez nauczycieli, a także samych uczniów, którzy muszą czuć się współautorami budżetu, by wiarygodnie przekonać swoich kolegów i koleżanki do udziału.

Grupa inicjatywna odpowiada w pierwszej kolejności za ustalenie jasnych i przejrzyście sformułowanych zasad. Cały dokument optymalnie nie powinien przekraczać dwóch stron, warto też przedstawić zasady na jednej zwięzłej grafice – zwiększy to szanse, że uczniowie się z nimi zapoznają.

W zasadach szkolnego budżetu partycypacyjnego należy określić:

1. Kwotę, jaką dysponujemy Nie powinna być niższa niż 1500 zł, inaczej ranga projektu nie będzie postrzegana jako istotna.
2. Maksymalne kwoty zgłaszanych projektów Mogą być tożsame z łączną kwotą budżetu, ale wówczas tylko jeden projekt otrzyma dofinansowanie. Można też założyć, że np. przy kwocie 2000 zł maksymalny budżet jednego projektu nie przekracza 1000 zł, wtedy sfinansowane zostaną dwa projekty.
3. Sposób zgłaszania projektów Kto i jak może zgłosić projekt do budżetu. Istotne jest zbalansowanie trudności złożenia wniosków z zagwarantowaniem ich podstawowej jakości. Zbyt trudna procedura zgłaszania odstraszy uczniów, ale jeśli nie postawimy żadnych wymogów, może się okazać, że pomysły będą niskiej jakości i często niemożliwe do wykonania. Sposób zgłaszania może się też różnicować w zależności od tego, czy mówimy o szkole podstawowej, czy ponadpodstawowej, ale wszędzie warto zadbać o to, żeby wnioskodawca:

  • zaprezentował podstawowy opis projektu (dlaczego to jest ważne, czyli cel, co konkretnie ma zostać zrobione),
  • przedstawił wstępny kosztorys,
  • wykazał, że jego projekt ma poparcie określonej liczby uczniów (lista z podpisami).
4. Kryteria minimalne, jakie musi spełniać projekt Przede wszystkim służyć całej społeczności szkolnej, a nie jednej czy kilku osobom. Nie może też być sprzeczny ze statutem szkoły. Warto określić liczbę podpisów poparcia pod projektem i zasadę, czy mają to być osoby z różnych klas.
5. Sposób weryfikacji zgłoszonych pomysłów Optymalnie to grupa inicjująca projekt powinna przeanalizować projekty pod kątem formalnym (czy są zgodne z zasadami opisanymi w regulaminie), a wnioskodawcom tych odrzuconych przedstawić informację, które z kryteriów nie zostały spełnione. Grupa (bądź wyłoniona z niej komisja) nie ocenia jakości projektów ani nie może odrzucić tych, które z takich lub innych względów jej się nie podobają.
6. Sposób prezentacji projektów Na przykład otwarte dla chętnych spotkanie, na którym wnioskodawcy będą mieli po 10–15 minut na pokazanie swojego pomysłu i przekonanie innych. Warto przygotować ulotkę prezentującą wszystkie projekty, która w formie elektronicznej zostanie opublikowana na stronie internetowej bądź fanpage’u szkoły. Z kolei wiszący na korytarzu duży plakat może pokazywać projekty i informować o sposobie oddawania głosów.
7. Zasady głosowania Ważne, by były jasne: każdy uczeń ma jeden głos i może zagłosować tylko na jeden projekt. Ze względu na charakter budżetu warto, by szczególnie w pierwszych edycjach prawo głosu mieli tylko uczniowie. Głosowanie powinno trwać minimum kilkanaście dni, by wszyscy mieli czas na zapoznanie się z projektami, zastanowienie i zagłosowanie. Może odbywać się np. codziennie na długiej przerwie lub przez cały dzień w określonym miejscu. Dyżur nad miejscem do głosowania pełnią wyznaczone osoby. Głosujący uczniowie okazują legitymację szkolną i są odznaczani na liście, by uniemożliwić oddanie kilku głosów. Zwykle głosowanie odbywa się na kartkach papieru, ale możliwe są również inne formy, np. elektroniczna (tu jednak wyzwaniem może być weryfikacja głosów) lub plenarna na spotkaniu zainteresowanych uczniów.
8. Termin przeliczenia głosów i ogłoszenia wyników.
9. Sposób rozstrzygania skarg.

Promocja budżetu

Decyzja o robieniu budżetu partycypacyjnego, znalezienie na niego pieniędzy oraz opracowanie zasad to dopiero połowa sukcesu. Czas na rozpowszechnienie informacji i zachęcenie uczniów do udziału. Pomogą w tym:

  • przejrzysta i prosta grafika pokazująca podstawowe zasady budżetu i sposób zgłaszania pomysłów;
  • bezpośrednie spotkania prowadzone przez reprezentantów samorządu uczniowskiego w każdej klasie, by przekazać ideę i zasady budżetu oraz odpowiedzieć na pytania;
  • grafika promocyjna publikowana na stronie internetowej, fanpage’u szkoły i samorządu uczniowskiego;
  • wiszący na szkolnych korytarzach plakat promujący budżet.

Zasadniczo szczególnie za pierwszym razem im więcej różnych form przekazywania informacji, tym lepiej. Chodzi to, by wszyscy usłyszeli o budżecie i zrozumieli zasady zgłaszania pomysłów – mieli poczucie, że nie jest to dla nich zbyt duże wyzwanie.

Zbieranie pomysłów

Ten etap odbywa się zgodnie z zasadami opisanymi w regulaminie. Warto umożliwić zgłaszanie pomysłów poprzez formularz on-line (taka forma ułatwi później zbiorcze przedstawienie pomysłów), zaś papierowe listy z podpisami poparcia uczniów zbierać osobno.

Ważne, by zasady budżetu umożliwiały wszystkim uczniom zgłaszanie swoich pomysłów. W przypadku szkoły podstawowej za pierwszym razem zasadne może okazać się wyłączenie klas I–III, a jeśli budżet się rozwinie, pozwolić również im przedstawiać swoje pomysły.

Na tym etapie odbywa się formalna weryfikacja projektów, czyli sprawdzenie zgodności z regulaminem. Grupa inicjująca (bądź komisja z niej wyłoniona i złożona z przedstawicieli uczniów, nauczycieli i dyrekcji) może robić to na bieżąco, od razu informując autorów, czy ich projekt zostanie poddany pod głosowanie, albo zbiorczo po zakończeniu zbierania wniosków. Pierwsza opcja jest trochę bardziej wymagająca, ale daje czas na zgłoszenie nowych pomysłów w miejsce odrzuconych.

Dla wiarygodności szkolnego budżetu partycypacyjnego bardzo ważne jest, by dyrekcja i nauczyciele nie ingerowali w same pomysły ani nie odrzucali tych, które z jakichś powodów im nie pasują.

Głosowanie

Przed rozpoczęciem głosowania należy w sposób określony w regulaminie, czyli np. poprzez ulotki, plakaty, krótkie filmiki czy na spotkaniu otwartym dla wszystkich, zapoznać uczniów ze zgłoszonymi projektami.

Samo głosowanie również powinno być promowane – w internecie, mediach społecznościowych oraz w szkole. Im więcej osób weźmie udział w wyborze projektów, tym większa wiarygodność budżetu.

Realizacja

Ten etap wygląda różnie w zależności od wybranego projektu, ale główna zasada jest jednakowa: im szybciej, tym lepiej. Uczniowie powinni zobaczyć, że pomysł wybrany do realizacji w szkolnym budżecie partycypacyjnym jest traktowany poważnie przez dyrekcję oraz nauczycieli i wdrażany w życie. Odsuwanie realizacji w czasie zburzy wiarygodność tego działania i na długo pozostanie w pamięci uczniów.

***

Po więcej inspiracji i pomysłów na działania samorządu uczniowskiego w szkole zapraszamy na stronę naszego programu „Szkoła demokracji”

***

Cały materiał opublikowany jest w miesięczniku Dyrektor Szkoły, nr 1 styczeń 2020 r.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

6 sprawdzonych sposobów na prowadzenie wolontariatu w szkole

W grudniu przeżywamy w szkołach wysyp zbiórek dobroczynnych i kiermaszów świątecznych, z których zysk przekazywany jest na cele społeczne. Dlatego w Międzynarodowy Dzień Wolontariuszy i Wolontariuszek, zachęcamy Was do (krytycznej) refleksji nad tym, jak prowadzić wolontariat w szkole, aby było to uczące doświadczenie skutecznej i etycznej pomocy. 

Czy akcje charytatywne mają sens?

Jak podkreśla ekspertka CEO, Alicja Pacewicz: „niektórzy przedstawiciele nurtu krytycznego w socjologii twierdzą, że działania charytatywne w dłuższej perspektywie nie służą zmianie realnej społecznej, a raczej utwierdzają utrwalone podziały społeczno-ekonomiczne. Dają obywatelom w lepszej sytuacji finansowej fałszywe poczucie wspierania słabszych i „poprawiania świata”, a potrzebującym wcale nie zapewniają trwałej poprawy losu, uzależniając od wsparcia tych, którym się lepiej powodzi i którzy najwyraźniej lepiej sobie w życiu poradzili”.

Nawet jeśli nie w pełni zgodzimy się z tak postawioną tezą, to nie da się ukryć, że wśród działań charytatywnych szkolnych klubów wolontariatu wiele jest takich, które skupiają się na jednorazowej pomocy rzeczowej. Tak prowadzony wolontariat w szkole raczej umacnia stereotypy i w niewielkim stopniu angażuje społeczność szkolną w faktyczną pracę społeczną. Nie kwestionujemy sensu działań pomocowych w szkołach, zachęcamy jednak do czerpania z dobrych praktyk, dzięki którym taki wolontariat będzie bardziej wartościowy – przyniesie większą korzyść dla odbiorców i w większym stopniu wpłynie na rozwój wrażliwości społecznej wśród uczniów oraz uczennic zaangażowanych w akcję.

Po pierwsze: szukajcie blisko

„Bliskość” można rozumieć na wiele sposobów. Zachęcamy do tego, żeby w akcjach społecznych skupić się na tym, co jest ważne dla młodych ludzi. Pomysł na działanie powinien wynikać z obserwacji uczniów i uczennic, a nie być odgórnie narzucony przez nauczyciela, zwyczaj, szkołę.

Nie oznacza to, że akcja nie może mieć wymiaru globalnego albo ogólnopolskiego, jednak dobrze, by uczniowie widzieli powiązanie między tematem działania a swoim życiem i otoczeniem.

Bliskość może też polegać na nawiązaniu współpracy z pobliską instytucją lub organizacją, które prowadzą projekty społeczne i mogą być naszymi sojusznikami, ekspertami, autorami działania. Współpraca lokalna wzmacnia sieci społeczne i osadza szkołę w miejscowości i najbliższej okolicy. Może to przynieść wartość dodaną w przyszłości: przyczynić się do nawiązania stałego partnerstwa, zachęcić młodzież do zaangażowania na rzecz tych organizacji.

Po drugie: dużo rozmawiajcie   

W działaniach na rzecz grup mniejszościowych (np. osób z niepełnosprawnościami, osób w trudnej sytuacji materialnej, ciężko chorych, w kryzysie bezdomności, uchodźców…) łatwo niechcący wzmocnić stereotypy i uprzedzenia, zamiast je osłabić. Często towarzyszą one także nam, dorosłym organizującym wolontariat.

Pierwszym krokiem na tej drodze powinno być zrozumienie sytuacji grupy, na rzecz której chcemy działać, a następnie przygotowanie uczniów i uczennic do kontaktu z przedstawicielami tej grupy. Warto przeprowadzić wstępne zajęcia prezentujące np. jaka jest sytuacja uchodźców w Polsce oraz z czego wynikają stereotypy na ten temat. Dobrze jest oddać też głos samym przedstawicielom danej grupy, np. wykorzystać krótkie filmy/wywiady w konwencji Żywej Biblioteki.

Pamiętajmy o tym, by pokazywać osoby z grup mniejszościowych nie tylko w roli osób potrzebujących pomocy, ale też jako osoby czynnie działające na rzecz innych: aktywistów, liderów społeczności, ekspertów. Uważajmy na język, którego używamy – niech będzie równościowy, a nie protekcjonalny. Już w trakcie współpracy i po skończeniu działania warto wracać z młodzieżą do rozmowy o nowych doświadczeniach – także tych trudnych.

Po trzecie: zbadajcie potrzeby

Pomagając innym, dobrze jest mieć pewność, czy nasze działanie jest w ogóle potrzebne (czy na pewno Dom Samotnej Matki najbardziej potrzebuje kolejnych ubrań?), a jego forma – adekwatna. Diagnoza potrzeb grupy, na rzecz której działamy, to podstawa.

Kilka lat temu jedna ze szkół zbierała ubrania dla uchodźców koczujących przy granicy serbsko-węgierskiej. Uczniowie i uczennice bardzo zaangażowali się w akcję, jednak okazało się, że rzeczy nie ma jak przewieźć, a dużo bardziej skuteczna byłaby po prostu zbiórka finansowa.

Na modelu diagnozy u źródła opiera się Szlachetna Paczka, czyli jedna z najsłynniejszych w Polsce świątecznych akcji charytatywnych: rodziny zgłaszają swoje zapotrzebowanie, dzięki czemu osoby uczestniczące w akcji wiedzą, co powinny kupić.

W diagnozę powinny być zaangażowane właśnie te osoby, którym chcemy pomóc – choć czasem pośredniczą w tym eksperci. Skorzystajmy z ich wiedzy, doświadczenia, informacji zebranych od tych, do których mają trafić efekty naszego działania.

Po czwarte: wyjdźcie poza stereotyp

W określaniu potrzeb warto wziąć pod uwagę nie tylko te najbardziej stereotypowe (czyli zwykle – materialne):

  • oprócz zbiórki na wózek, wolontariusze mogą przecież zorganizować także wspólną zabawę integracyjną dla dzieci pełno- i niepełnosprawnych;
  • osoby bezdomne, poza ciepłą zupą, być może z chęcią pośpiewają wspólnie kolędy itp.

Dobrym pomysłem jest także wspólne działanie, w którym np. uczniowie i uczennice ze szkoły we współpracy z miejscowymi seniorami stają się wspólnie wolontariuszami i przygotowują piknik osiedlowy lub kiermasz świąteczny. W ten sposób wolontariat „na rzecz” zmienia się w wolontariat „wraz”, wzmacniając solidarność i poczucie wspólnoty między różnymi grupami.

Po piąte: podzielcie się wiedzą

Czasem największą korzyść społeczną może przynieść nie zbiórka i materialna pomoc, tylko zwiększenie świadomości osób wokół nas. Dlatego zalecamy, by działaniom charytatywnym towarzyszyły mini-kampanie społeczne:

  • warsztaty na temat możliwości adopcji zwierząt w schroniskach,
  • happening na podwórku dotyczący zanieczyszczenia powietrza,
  • czytanie młodszym dzieciom książeczek podejmujących tematy, w których staramy się działać (np. Inny niż wszyscy – o chłopcu z zespołem Aspergera albo Chłopiec z Lampedusy – o migracji i uchodźstwie).

To może być naprawdę mała rzecz, np. dziesięciominutowa prezentacja na godzinie wychowawczej.

Po szóste: zróbcie krok dalej

A po skończonej akcji warto wrócić jeszcze raz do punktu wyjścia i zastanowić się, jak wykorzystać to doświadczenie wolontariackie do dalszego rozwoju. Jednorazowe sprzątanie grobów kombatantów może zamienić się przecież w stałą współpracę młodych ze starszymi, a przypadkowy wolontariat przy imprezie sportowej w mieście – w organizację szkolnych „aktywnych przerw”.

Jesteśmy przekonani, że długoterminowy wolontariat pomaga uczniom i uczennicom dostrzec rzeczywisty sens działania, wspiera nawiązywanie relacji, może być doświadczeniem nie tylko uczącym, ale też formacyjnym.

Do dzieła!

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań