Olej palmowy

Palma oleista, inaczej zwana palmą gwinejską czy olejowcem gwinejskim, to roślina pochodząca z terenów Zatoki Gwinejskiej. W Zachodniej Afryce z jej owoców uzyskiwano olej już 5.000 lat temu. Obecnie jest uprawiana głównie w Indonezji i Malezji, ale jej plantacje zajmują coraz więcej terenów w Ameryce Południowej i Centralnej. Olej z palmy oleistej stanowi ok. 35% ogólnoświatowej produkcji olejów roślinnych, co może być zaskakujące, biorąc pod uwagę fakt, że do 2006 r. to olej sojowy był najpopularniejszym olejem roślinnym. Ze względu na wysoką wydajność upraw palmy oleistej, produkcja oleju palmowego jest o wiele tańsza od produkcji pozostałych olejów, a jego szczególne właściwości pozwalają na łatwy proces przetwarzania. Z tego powodu olej palmowy możemy obecnie znaleźć prawie wszędzie: w naszym jedzeniu (zwłaszcza w jedzeniu przetworzonym i przekąskach), paszach dla zwierząt, kosmetykach, środkach czystości, biopaliwach, świecach.

Liczba m2 ziemi potrzebnych do produkcji kilograma olejów roślinnych pokazuje, jak bardzo wydajna jest uprawa palmy oleistej. Z hektara uprawy można uzyskać 3,8 tony oleju palmowego, 0,8 tony oleju rzepakowego, 0,7 tony oleju słonecznikowego i 0,5 oleju sojowego. (Źródło: ourworldindata.org, na podstawie Poore, J., & Nemecek, T. (2018). Reducing food’s environmental impacts through producers and consumers. Science, 360(6392), 987-992)

Skutki środowiskowe

W ciągu ostatnich 20 lat światowa produkcja oleju palmowego wzrosła czterokrotnie i obecnie wynosi ok. 75 mln ton rocznie. Głównymi producentami są Indonezja i Malezja – pochodzi stamtąd ok. 85% światowej produkcji. Wysokie zapotrzebowanie na olej palmowy doprowadziło do deforestacji znacznych połaci ziemi, zwłaszcza w Azji. Pomimo tego, że rozwój upraw palmy oleistej odpowiada na poziomie światowym za jedynie 0,5% deforestacji, to w latach 1972-2015 odpowiadała ona za 47% deforestacji w Malezji i 16% w Indonezji. Według badań połowa nowych upraw palmy oleistej  w latach 1972-2015 rozwijała się na terenach w tym celu wylesionych, a jedynie połowa zajęła miejsce wcześniejszych upraw czy pastwisk. Inne badania wskazują na to, że ok. 45% plantacji palmy oleistej w Azji Południowo-Wschodniej znajduje się na terenach, które w 1989 r. stanowiły las.

Nie bez znaczenia jest fakt, że pod uprawę palmy oleistej wycina się głównie lasy tropikalne charakteryzujące się wysoką różnorodnością biologiczną. Indonezja zajmująca 1,3% globalnego lądu posiada 17% gatunków ptaków, 16% gatunków gadów i 12% gatunków ssaków, a także 10% gatunków roślin kwiatowych. Przekształcenie tych wybitnie bogatych lasów w uprawy rolne, w tym uprawy palmy oleistej, stanowi bardzo poważne naruszenie bioróżnorodności światowej. Tereny przeznaczone pod uprawę palmy oleistej są w przeważającej większości monokulturowe – oznacza to, że na danym terenie uprawia się wyłącznie palmę oleistą, co uniemożliwia przeżycie większości gatunków. Jest zatem oczywiste, że  rosnąca uprawa palmy ma bardzo negatywny wpływ na różnorodność biologiczną. Ponadto, zagrożone lasy tropikalne odznaczają się wysokim poziomem endemizmu, a na ich terenie mieszkają charakterystyczne gatunki, takie jak orangutany, słonie azjatyckie, tygrysy sumatrzańskie czy trzy gatunki nosorożców.

Plantacje palmy oleistej na Borneo. Źródło zdjęcia: flickr.com / European Space Agency (https://www.flickr.com/photos/europeanspaceagency/48320958446/)

Gazy cieplarniane

Uprawa palmy oleistej jest również odpowiedzialna za ilość gazów cieplarnianych w atmosferze. Wiąże się to po pierwsze z wycinką lasów, co wpływa na możliwość absorpcji CO2. Lasy tropikalne magazynują 46% zasobów węgla na Ziemi, a deforestacja może odpowiadać za nawet 25% emisji dwutlenku węgla. Wylesianie często następuje w drodze spalania istniejącego lasu, co dodatkowo przyczynia się do emisji – przypomnieć można choćby sytuację z 2015 r., kiedy pożary w Indonezji uwalniały do atmosfery więcej CO2 niż cała gospodarka USA (ok. 16 mln ton dziennie). Spłonęło wówczas 2,6 mln hektarów w ponad 100.000 pożarach sprowokowanych przez człowieka. Należy również zwrócić uwagę, że często pod plantacje palmy oleistej spala się torfowiska, które odgrywają ważną rolę w regionach występowania huraganów i tajfunów oraz są ważnym absorbentem CO2.

Monokulturowe pole palmy oleistej ma też mniejszą zdolność pochłaniania CO2 niż naturalny las tropikalny. Ponadto proces przetwarzania owoców palmy oraz użycie nawozów, a także dalszy transport oleju wiążą się z dużymi emisjami CO2 i N2O (podtlenek azotu, którego źródłem są nawozy azotowe).

Skutki społeczne

Według raportu Komisji Europejskiej ekonomiczno-społeczne skutki produkcji oleju palmowego są złożone i dość sprzeczne. Z jednej strony, uprawa palmy oleistej pozwoliła na poprawę sytuacji finansowej wielu osobom, zwłaszcza drobnym rolnikom, i stanowi wsparcie dla ekonomicznego rozwoju wiejskich terytoriów krajów Globalnego Południa. Dochody rolników i rolniczek prowadzących uprawę palmy oleistej są znacznie wyższe od tych, na które mogą liczyć uprawiający ryż.

Niemniej jednak organizacje pozarządowe wskazują, że produkcja oleju palmowego jest związana z kradzieżą ziemi (land-grabbing), co pozbawia lokalne społeczności zasobów naturalnych potrzebnych do życia. Według indonezyjskiej organizacji Indigenous People’s Alliance of the Archipelago, która broni praw społeczności autochtonicznej, pomiędzy 40 mln a 70 mln hektarów ziemi powinna należeć do ludów autochtonicznych, podczas gdy państwo uznaje tylko 1 mln – otwiera to możliwość rozporządzania przez rząd terytoriami ludności tubylczej zgodnie z interesem skorumpowanej władzy, a nie obywateli. Ta sama organizacja oszacowała, że spośród 8.000 konfliktów o ziemię, które miały miejsce w rok 2012, połowa związana była z sektorem produkcji oleju palmowego.

Amnesty International przeprowadziła śledztwo dotyczące firmy Wilmar – największego przetwórcy i lidera sprzedaży, kontrolującego 43% światowego rynku oleju palmowego. Raport szeroko opisuje naruszenia praw pracowniczych, m.in. poprzez zatrudnianie dzieci, co w teorii jest w Indonezji nielegalne. Ponadto dzieci często pomagały rodzicom, by ci mogli wyrobić obowiązkową normę zbiorów, w związku z czym ich praca była zupełnie bezpłatna. Inne naruszenia dotyczyły wynagrodzenia, bezpłatnych nadgodzin czy warunków pracy.

Istotny jest również fakt, że ok. 2/3 pracowników na plantacjach palmy oleistej (ponad 2,5 mln osób) stanowią wewnętrzni migranci lub imigranci z innych państw, głównie Bangladeszu, Filipin, Tajlandii i Mjanmy. Prawa pracownicze są naruszane zwłaszcza wobec imigrantów, którzy często pracują w sposób nieregulowany.

Co możemy zrobić my?

Jako konsumenci, każdego dnia decydujemy, co, jak i gdzie chcemy kupować. Oczywistym jest, że inny wachlarz wyboru posiadają osoby żyjące na terenach wiejskich i w miastach, niemniej jednak dostępność Internetu otwiera nam drzwi do bardzo bogatej oferty produktów spełniających wymogi odpowiedzialnej konsumpcji.

  • Najważniejsze przy dokonywaniu odpowiedzialnego zakupu jest sprawdzenie etykiety produktu, który nas interesuje. Często zadanie to jest bardziej skomplikowane niż mogłoby się wydawać. Producenci, zdający sobie sprawę z rosnącej świadomości konsumentów i konsumentek, starają się ukrywać „nieetyczne” składniki pod różnego rodzaju nazwami. Stąd też olej palmowy może pojawić się pod ponad 30 nazwami, z których nie wszystkie mogą być jasne. Cetyl AcoholSodium dodecyl Sulphate czy Steareth -20 to nazwy, których nie powiązalibyśmy z olejem palmowym na pierwszy rzut oka. Pełną listę nazw, pod którymi można znaleźć olej palmowy znajduje się na stronie Kupuj Odpowiedzialnie. Pamiętać przy tym należy, że dotyczy to nie tylko produktów żywnościowych, ale również kosmetyków czy pożywienia dla zwierząt (także domowych).
  • Sprawdzanie w Internecie, w jaki sposób korporacje spełniają swoje obietnice dotyczące korzystania z oleju palmowego pochodzącego tylko z upraw zrównoważonych. W 2010 r. na Consumer Goods Forum, zorganizowanym podczas Szczytu Klimatycznego w Cancun, i w którym wzięli udział najwięksi globalni producenci, tacy jak Coca-Cola, Unilever czy Nestlé, korporacje podjęły zobowiązanie, zgodnie z którym do 2020 r. ich produkcja będzie się odbywać przy wykorzystaniu jedynie materiałów pochodzących ze zrównoważonych upraw. Według WWF jedynie 15 z 173 korporacji, których działania zostały prześledzone, wprowadziły odpowiednie zmiany. Rainforest Action Network przeprowadziło ewaluację firm używających oleju palmowego pochodzącego z Azji Południowo-Wschodniej (Kellogg’s, General Mills, Mondelez, Hershey’s, Mars, PepsiCo, Nestlé y Unilever); według raportu, żadna z korporacji nie spełniła wymogów zrównoważonej produkcji i wszystkie korzystały w mniejszym lub większym stopniu z oleju palmowego pochodzącego z terenów, gdzie mają miejsce lokalne konflikty, np. o ziemię. Wiele z firm, które słabo wypadły w rankingach dotyczących zrównoważonej produkcji, chwali się, że „korzysta z oleju palmowego pochodzącego w 100% z upraw zrównoważonych” – dlatego też warto zaglądać do raportów, a niekoniecznie wierzyć hasłom reklamowym. Najbardziej pozytywne opinie zbiera Ferrero, producent np. Nutelli czy Ferrero Rocher.
  • Niekorzystanie z biopaliw, do których wyrobu często używa się oleju palmowego pochodzącego z niezrównoważonych plantacji palmy oleistej.

Pamiętajmy, że jako konsumenci mamy silny głos, a nasze wybory pokazują także dużym firmom, jakie produkty chcemy kupować.

 

Polecamy również do śledzenia stronę na Facebooku: Nie kupuję oleju palmowego.

Źródła:

 

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Międzynarodowy Dzień Kobiet Wiejskich

Osoby mieszkające i pracujące na wsi, a przede wszystkim zajmujące się rolnictwem, doświadczają strukturalnego, społecznego i ekonomicznego wykluczenia na całym świecie. Po pierwsze, dostęp do usług i dóbr społecznych, a także życia społecznego i politycznego jest na wsi ograniczony. Osoby z regionów wiejskich w krajach globalnego Południa często mają znacznie utrudniony dostęp do większych ośrodków urbanistycznych, gdzie mogłyby rozwijać swoje kompetencje lub dokąd mogłyby przewozić swoje towary. Wszelkie problemy infrastrukturalne, takie jak dostęp do elektryczności czy szpitali, dotyczą w znacznej mierze terytoriów wiejskich. Z drugiej strony, “osoby mieszkające na wsi mogą doświadczać również uprzedzeń, marginalizacji, mikronierówności czy gorszego traktowania ze względu na miejsce zamieszkania. Wieś stereotypowo postrzegana jest jako ostoja zacofania, opóźnienia i konserwatyzmu1. Dyskryminacja może się przejawiać m.in. “protekcjonalnym traktowaniem osób ze wsi, związanym z przekonaniem o wyższości intelektualnej i cywilizacyjnej osób mieszkających w miastach, postawą wyższościową, nacechowaną pogardą, kpiną i lekceważeniem, postrzeganiem osób mieszkających na wsi jako niedouczonych, prostych, nienowoczesnych czy też przekonaniem, że tylko w mieście można się rozwijać i tylko w mieście żyją wykształcone osoby2. Skoncentrowanie łańcucha rolno-spożywczego w rękach wielkich przedsiębiorstw i oddalenie producentów żywności od ostatecznego klienta powoduje brak wzajemnego zrozumienia i otwiera drogę do dyskryminacji.

Obecny system ekonomiczny również cechuje nadawanie przemysłowi i usługom charakterystycznym dla ośrodków miejskich większego znaczenia, podczas gdy rola rolników i rolniczek jest pomijana, również na różnych etapach procesu produkcji żywności. Na całym świecie następuje skoncentrowanie rynku spożywczego – od nasion poprzez produkty świeże, aż po produkty przetworzone – w rękach coraz mniejszej ilości korporacji, które z jednej strony oferują pracującym z nimi rolnikom niskie marże na ich produkty, a z drugiej, cenowo wykluczają pozostałych rolników z rynku. Niesprawiedliwe niskie ceny produktów spożywczych uderzają zarówno w małych rolników Unii Europejskiej, jak i globalnego Południa, które zalewane jest subsydiowanymi i tanimi produktami z Północy, o czym można przeprowadzić zajęcia na podstawie scenariusza „Różne perspektywy”. W związku z tym, że większość ceny rynkowej trafia do kieszeni pośredników, rolnicy i rolniczki mierzą się z trudnościami finansowymi i to właśnie na terytoria rolne zamieszkuje większość ubogich świata. Według raportu Banku Światowego 80% osób żyjących w skrajnym ubóstwie i 75% żyjących w umiarkowanym ubóstwie w krajach rozwijających się zamieszkuje terytoria wiejskie3. W tych warunkach kobiety są podwójnie dyskryminowane: ze względu na swoją tożsamość wiejską oraz płeć.

Kobiety pracujące na wsi wykonują bardzo często tę samą ilość prac, co mężczyźni. Odgrywają one znaczącą rolę w rolnictwie, bezpieczeństwie żywnościowym oraz zarządzaniu ziemią i zasobami naturalnymi. W krajach rozwijających się kobiety stanowią 43% osób pracujących w rolnictwie, jednakże bardzo często ich praca wykonywana jest w ramach rodzinnego gospodarstwa należącego do mężczyzny, w związku z czym nie otrzymują one zapłaty za swoją pracę.

Niemniej jednak, oprócz obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa, na kobietach spoczywają również nieodpłatne obowiązki domowe związane z opieką: przygotowywanie posiłków, zdobycie wody pitnej, wychowanie dzieci, a także opieka nad osobami chorymi i starszymi. Brak usług publicznych również wpływa na sytuację kobiet na wsi, gdyż często nie posiadają dostępu do przedszkola czy szpitala, w związku z czym muszą zapewniać opiekę dzieciom i osobom wymagającym opieki podczas wykonywania zarazem pracy rolnej. Kobiety odgrywają szczególną rolę w rolnictwie na terenach dotkniętych konfliktami, ponieważ często gospodarstwa zostają pod ich opieką. Równie trudna jest sytuacja kobiet w krajach o wysokim indeksie zachorowań na HIV/AIDS, gdzie spada na nich obowiązek opieki nad licznymi sierotami lub osobami chorymi. Aby rozmawiać o różnicach płci pod względem czasu przeznaczanego na pracę nieodpłatną, zapraszamy do skorzystania ze scenariusza Ile czasu pracują bez wynagrodzenia kobiety i mężczyźni w różnych częściach świata?”.

Kobiety na wsi nie mogą liczyć na takie same prawa co mężczyźni. Ich dostęp do ziemi jest znacznie ograniczony. W wielu krajach prawo dziedziczenia nadal zawiera postanowienia, według których synowie są uprzywilejowani; zwłaszcza dotyczy to prawa zwyczajowego, które na wielu terenach obowiązuje pomimo swojej niezgodności z prawem państwowym. Kobiety mają również ograniczony dostęp do własności w ogóle, zwłaszcza jeśli chodzi o własność nieruchomości i często kobieta, która wdowieje, nie ma prawa do otrzymania własności po swoim mężu.

Źródło: http://www.fao.org/3/a-i5488e.pdf

Źródło: http://www.womanstats.org/substatics/LO-SCALE-3-2017.png

Ograniczony dostęp do ziemi to nie tylko problem niektórych krajów globalnego Południa. W Hiszpanii dopiero w 2012 roku własność gospodarstwa wiejskiego mogła być dzielona. Do tego czasu każde gospodarstwo mogło mieć wyłącznie jednego właściciela, którym najczęściej był mężczyzna. Tylko jego składki się naliczały, w związku z czym kobieta, która razem z mężem prowadziła gospodarstwo, nie tylko nie posiadała własności, ale nie mogła nawet liczyć na emeryturę. Po śmierci partnera dostawała na własność gospodarstwo, ale nie przechodziły na nią uprawnienia do emerytury. Pomimo tego, że możliwość dzielenia tytułu własności została wprowadzona już kilka lat temu, w 2018 zaledwie 609 gospodarstw skorzystało z tego prawa4.

Zarazem kobiety mają ograniczony dostęp do środków produkcji oraz usług np. doradczych, które pozwoliłyby na wprowadzenie innowacyjnych technologii, które doprowadziłyby do rozwinięcia gospodarstwa bądź pozwoliły na adaptację do zmiany klimatu. Według FAO kobiety są często wyłączane z programów dotyczących nowych technologii i zrównoważonych praktyk rolniczych5.

Brak lub ograniczenie dostępu do ziemi wpływa na dostęp kobiet do mini-kredytów – według FAO w większości krajów dostęp ten był niższy o 5-10%. Wpływa to nie tylko na brak możliwości inwestycji, która mogłaby przynieść dodatkowe dochody dla gospodarstwa, ale również trudności w adaptacji do zmiany klimatu. Na temat znaczenia mikro-kredytów dla przedsiebiorczości kobiet można przeprowadzić lekcję na podstawie scenariusza „Mikrokredyty, kobiety i przedsiębiorczość”.

Bariery strukturalne i dyskryminujące normy społeczno-kulturowe ograniczają możliwości decyzyjne kobiet oraz ich uczestnictwo w życiu społecznym. Zdanie kobiet rzadko jest uwzględniane w podejmowaniu decyzji dotyczących inwestycji w gospodarstwo, a w niektórych regionach tylko mężczyźni mają prawo do uprawy określonych roślin i dostęp do rynku6. Kobiety bardzo często nie posiadają głosu w sprawach publicznych ani reprezentacji w instytucjach państwowych, związkach zawodowych, spółdzielniach rolnych.

Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet7 zwraca uwagę na “szczególne problemy stojące przed kobietami na wsi i ważną rolę jaką odgrywają one w życiu gospodarczym swoich rodzin, zwłaszcza przez pracę w tych dziedzinach gospodarki, w których praca nie jest wynagradzana” (art. 14) i zachęca Państwa do podjęcia kroków w celu likwidacji dyskryminacji kobiet w środowiskach wiejskich, m.in. poprzez zapewnienie im dostępu do kredytów i pożyczek dla rolników, odpowiednich warunków życia i edukacji szkolnej i pozaszkolnej, w tym nauki czytania i pisania.

Aby podkreślić rolę kobiet w rozwoju obszarów wiejskich i ich walki przeciwko ubóstwu, od 2008 roku 15 października obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Kobiety Wiejskiej. W rezolucji 62/136 zauważono również rolę starszych kobiet w opiece nad dziećmi i gospodarstwami rolnymi w przypadku migracji części rodziny. Według słów Ban Ki-moona, byłego Sekretarza Generalnego ONZ, “Kobiety żyjące na obszarach wiejskich stanowią ważną, znaczącą i pokaźną część populacji. Prowadzą one gospodarstwa rolne i pracują na roli, zajmują się ogrodnictwem, handlem i biznesem, są liderkami społeczności. Kobiety wiejskie w ogromnym stopniu przyczyniają się do zapewniania środków utrzymania swoim rodzinom i społecznościom. Ich praca odgrywa kluczową rolę w zwiększaniu dobrobytu rodzin, rozwoju gospodarek na szczeblu lokalnym i narodowym, tym samym wnosząc realny wkład w produkcję rolniczą8.

Tegoroczny Dzień Kobiety Wiejskiej jest obchodzony pod znakiem “Wiejskie kobiety i dziewczyny wzmacniają odporność na zmianę klimatu”, aby przypomnieć, że nie ma możliwości osiągnięcia zrównoważonego świata bez udziału tych właśnie kobiet. Przy okazji zwraca się uwagę, że pomimo iż zmiana klimatu dotyka wszystkich obywateli  świata, to kobiety są też częściej narażone na skutki zmiany klimatu, o czym pisałyśmy w artykule z okazji Międzynarodowego Dnia Dziewczynek.

Jednocześnie kobiety odgrywają ważną rolę w zakresie ochrony środowiska. To one zajmują się ochroną nasion i lokalnych gatunków roślin, które w łatwiejszy sposób adaptują się do zmiany klimatu i stanowią niezastąpione źródło genów w przypadku, gdy odmiany handlowe przestają funkcjonować w obecnych warunkach klimatycznych9. Zachowują przy tym część tradycji rolnej, a także zapewniają bioróżnorodność, która jest istotnym elementem walki ze zmianą klimatu.

Kobiety mogą odgrywać aktywną rolę w praktykach adaptacyjnych i mitygacyjnych, jeśli będą miały równy dostęp do edukacji, środków produkcji, rynku, informacji, a także usług i technologii. Kiedy kobiety mają zapewniony głos w procesie decyzyjnym, istnieje większa szansa na wprowadzenie zmian walczących ze skutkami zmiany klimatu. Według badań cytowanych przez Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu państwa, w których parlamentach zasiada więcej kobiet są bardziej skłonne do ratyfikacji międzynarodowych umów w sprawie ochrony środowiska10.

1Justyna Struzik, Spoza centrum widać więcej, 2015, str. 128 http://www.przestrzenkobiet.pl/assets/publikacje/spozacentrum.pdf
ibid., str 128-129

 World Bank Group, Who Are the Poor in the Developing World?, 2016 https://openknowledge.worldbank.org/bitstream/handle/10986/25161/WPS7844.pdf?sequence=1&isAllowed=y

https://www.mapa.gob.es/es/desarrollo-rural/temas/igualdad_genero_y_des_sostenible/titularidad_compartida/

5  FAO, Mujeres rurales: luchando por lograr impactos transformadores de género, 2017 http://www.fao.org/3/I8222ES/i8222es.pdf

FAO, The state of food security and nutrition in the world, 2018, str.92  http://www.fao.org/3/i9553en/i9553en.pdf

7 https://amnesty.org.pl/wp-content/uploads/2016/04/Konwencja-Likwidacja-dyskryminacji-kobiet.pdf

9   Więcej na temat znaczenia nasion dla bezpieczeństwa żywnościowego i praw rolników i rolniczek: https://nyeleni.pl/nasiona-dobro-wspolne-czy-wlasnosc-korporacji/

10 https://unfccc.int/news/5-reasons-why-climate-action-needs-women

Ciekawe linki:

Krzysztof Cibor, “Rolnictwo w Afryce: kobiety pracują, mężczyźni dzielą zyski”, 2015  https://krytykapolityczna.pl/gospodarka/rolnictwo-w-afryce-kobiety-pracuja-mezczyzni-dziela-zyski/

Jędrzej Winnicki, “Kim są współcześni właściciele gruntów”, 2017 https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/swiat/1702512,1,kim-sa-wspolczesni-wlasciciele-gruntow-na-ziemi.read

Komisja Europejska, “Poverty and social exclusion in rural areas”, 2008 https://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=2087&langId=en

Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju, “Overview of linkages between gender “Recent studies reveal that not and climate change“ 2013 https://www.undp.org/content/dam/undp/library/gender/Gender%20and%20Environment/PB1-AP-Overview-Gender-and-climate-change.pdf

FAO, Mujeres rurales: luchando por lograr impactos transformadores de género, 2017  http://www.fao.org/3/I8222ES/i8222es.pdf

FAO, Tackling climate change trough rural women’s empowerment, 2018 http://www.fao.org/3/ca0178en/CA0178EN.pdf

FAO, The state of food and agriculture. Women in agriculture: Closing the gender gap for development 2010-2011 http://www.fao.org/3/a-i2050e.pdf

FAO, Gender and land statistics, 2017 http://www.fao.org/3/a-i5488e.pdf

 

Wideo:

FAO, Closing the gap between men and women in agriculture https://www.youtube.com/watch?v=uDM828TpVpY

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Zrównoważony transport nie tylko we wrześniu

Jeżdżę autobusem, żeby nie parkować równolegle – ogłasza Loesje, grupa autorów i autorek popularnych sentencji. Każdy powód do pozostawienia samochodu na przydomowym parkingu jest dobry.

Środek transportu wybierany przez każdego i każdą z nas w drodze do sklepu, pracy, w delegację czy na wakacje decyduje o naszej wygodzie, wpływa na zdrowie i środowisko, zarówno to najbliższe nam, jak i całej planety. Jeśli brzmi to abstrakcyjnie, warto spojrzeć na liczby, których dostarczy np. ten kalkulator indywidualnego poziomu emisji dwutlenku węgla, w tym tego zależnego od używanych na co dzień środków transportu.

W odpowiedzi na zanieczyszczenie powietrza, hałas, zmniejszające się bezpieczeństwo drogowe i inne negatywne konsekwencje ekologiczne wzmożonego ruchu samochodowego – np. zmianę klimatu – Europa i Polska rozwijają zrównoważony transport. „Zgodnie z polityką transportową w Unii Europejskiej, niezbędne jest dążenie do transportu ekologicznego, niskoemisyjnego, nie zanieczyszczającego powietrza, przyjaznego środowisku oraz cechującego się niedużym zapotrzebowaniem na przestrzeń” – pisze Michał Wolny w artykule Zrównoważona mobilność miast. Wyrazem tej polityki jest Europejski Tydzień Zrównoważonego Transportu przypadający w dniach 16-22.09. i zwieńczony Dniem bez Samochodu. Jak włączyć się w niego razem z uczniami i uczennicami?

  • Sprawdzić z młodzieżą, jak się żyje bez auta i całą grupą „przesiąść się” na komunikację zbiorową, rower lub hulajnogę (pamiętając o kasku!).
  • Zachęcać do wzajemnego podwożenia się osób mieszkających w sąsiedztwie (tak działa tzw. carpooling, czyli zbieranie chętnych do podróży jednym autem).
  • Pokazać, że zrównoważony transport sprzyja zmniejszaniu niskiej emisji, co wyjaśnia plakat Czyste powietrze zależy od Ciebie!

  • Zmodyfikować kalkulator emisji CO2 na potrzeby lekcji matematyki lub środowiska/geografii.
  • Skorzystać na lekcjach z gotowych scenariuszy Ziemia na dwóch kółkach i Dwa kółka i spółka.
  • Budować w młodych obywatelach i obywatelkach poczucie sprawczości w kształtowaniu zrównoważonej polityki transportowej, np. przedstawić realne zmiany w polityce rowerowej Warszawy osiągnięte pod wpływem Warszawskiej Masy Krytycznej lub wspólnie zaangażować się we wspieranie lokalnych planów rozwoju zrównoważonego transportu.
  • Porozmawiać o rówieśnikach lub rówieśniczkach uczniów i uczennic, którzy są eko.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Paulo Freire i jego podejście do edukacji

Paulo Freire jest uważany za ojca pedagogiki emancypacyjnej. Z wykształcenia był prawnikiem, ale życie poświęcił edukacji. W latach 50. i 60. opracował program alfabetyzacji dorosłych. Był przekonany, że to edukacja jest kluczem do zmiany porządku społecznego bo tylko edukacja zmienia sposób w jaki ludzie postrzegają świat. Jego program alfabetyzacji zakładał równoległe uczenie alfabetu i uświadamianie ubóstwa i wykluczenia, którego ofiarą padali chłopi i rdzenni mieszkańcy Brazylii. Jego działalność miała również duże znaczenie polityczne, ponieważ analfabeci nie posiadali wtedy w Brazylii praw wyborczych (poszerzając liczbę osób piśmiennych, Freire zwiększał jednocześnie elektorat). Po puczu w 1964 musiał opuścić kraj, powrócił dopiero na początku lat 80. Za wkład w rozwój pedagogiki otrzymał ponad 40 doktoratów honoris causa, między innymi uniwersytetów z Yale, Oxfordu i Cambridge.

Sformułowane przez Freire tezy są podstawą prowadzenia programów społecznych również dzisiaj, pedagogika emancypacyjna leży u podstaw programu Place wiedzy, w ramach którego w brazylijskich favelach (dzielnicach ubóstwa) powstają centra edukacji i kultury.

Cytatów z Paulo Freire używałem kiedyś w czasie warsztatu z nauczycielami do rozpoczęcia dyskusji na temat roli nauczyciela w klasie. Poniżej kilka z nich z nadzieją, że zainspirują również Was (lub zachęcą do tego by się z nimi nie zgodzić).

Zmiana a fatalizm

Nie jestem zły na ludzi, którzy myślą w sposób pesymistyczny. Ale jest mi smutno, że stracili swoje miejsce w historii. Otacza nas wiele fatalizmu. Demobilizująca ideologia fatalizmu … która narzuca, że nie możemy zmienić rzeczywistości społecznej i kulturowej, ponieważ świat po prostu taki jest.

Rzeczywistość nie jest jednak niezmienialna. Tak się stało, że jest taka, ale równie dobrze mogłaby być zupełnie inna. I jeśli my, zwani postępowymi myślicielami, chcemy aby rzeczywistość była inna, musimy się o to starać.

Etyka w centrum naszego myślenia i działania

Nie jestem bezstronny, ani obiektywny, nie jestem też jedynie obserwatorem zdarzeń i zjawisk… to jednak nie sprawia, że mój sposób uczenia jest nieetyczny. Ktokolwiek obserwuje, zawsze robi to z określonego punktu widzenia. Nie oznacza to automatycznie, że jego punkt widzenia jest błędny. Staje się to problematyczne, gdy ktoś jest absolutnie przekonany o wyższości własnego punktu widzenia lub nie jest świadomy różnorodności perspektyw.

Uczenie to nie tylko przekazywanie wiedzy

Jeżeli poważnie podchodzimy do tego co naszym zdaniem oznacza bycie człowiekiem, uczenie nowych treści nie może być oddzielone od wychowywania uczącego się. Uczyć znaczy otwierać przestrzeń dla tworzenia wiedzy a nie przekazywać informacje. Kiedy wchodzę do klasy powinienem być otwarty na nowe pomysły, otwarty na pytania, otwarty na uczniowską ciekawość świata.

Zaufanie do edukacji

Nie ufam edukacji. Zbrodnie Holocaustu oraz wiele innych w historii zostały popełnione przez ludzi „dobrze wykształconych”.

Edukacja a konformizm

Nasz system edukacji to sposób kontrolowania umysłów i ciał młodych ludzi: uczenia ich takiego myślenia, jakiego oczekuje od nich rząd i robienia tego czego oczekują od nich inni.

Edukacja może być siłą wyzwalającą lub upupiającą. Może pomagać ludziom walczyć z nierównością i niesprawiedliwością lub utrwalać nierówność i niesprawiedliwość. Edukacja ma zawsze wymiar polityczny, nie ma złotego środka – jesteś po stronie silnych lub słabych.

Edukacja jest sposobem wpływania na świat

Jesteśmy istotami zdolnymi do obserwowania, porównywania, oceniania, wybierania, decydowania, interweniowania. Kierujemy się zasadami etyki, ale jesteśmy też zdolnymi do ich  łamania.

Jako nauczyciel  muszę  zdawać sobie sprawę z tego,  że moje działanie wymaga ode mnie  określenia moich poglądów.  Nie mogę zgadzać się na wszystko  i ze wszystkimi. Nie mogę głosić jedynie pustych frazesów, nie stwarzając możliwości rzeczywistego działania.  Ubóstwo i bogactwo  nie są rezultatem przeznaczenia,  a my nie możemy utwierdzać innych w przekonaniu,  że zmiana sytuacji nie jest możliwa.

Edukacja jest ideologiczna

Nikt z nas nie jest bezstronny. Nie jesteśmy jedynie obserwatorami świata. Możemy być zwolennikami lub przeciwnikami  zmian. Nie powinniśmy jednak ukrywać naszych poglądów, ani im zaprzeczać.  Nie możemy też odmawiać innym prawa do odmiennego zdania. Szacunek, którym powinniśmy darzyć naszych uczniów, wymaga od nas ujawniania tego, co myślimy.  Rolą nauczyciela jest stwarzanie uczniom możliwości i respektowania ich prawa  do decydowania, konfrontowania, porównywania i wyboru.

Być świadomym realności naszej obecności w świecie

Nie istniejemy dla samego istnienia.  Jesteśmy  powiązani z otaczającym nas światem.  Musimy dostrzegać innych  ludzi, bo  przez  ich obecność definiujemy samych  siebie.  Nasza samoświadomość sprawia nie tylko, że umiemy określić,  kim jesteśmy i  skupić się na  sobie, ale także pozwala na dokonywanie ocen, podejmowanie decyzji, dawanie z siebie, wprowadzanie zmian i  dążenie do spełniania marzeń.  Mając pełną świadomość naszej obecności na świecie,  nie możemy uciekać przed  odpowiedzialnością i świadomym wpływaniem na niego.

Cytaty pochodzą z książek Paulo Freire: „Pedagogy of Hope”, „Pedagogy of the Oppressed”,” Pedagogy of Freedom”, zostały zaczerpnięte z publikacji “80:20. Development in an Unequal World”, tłumaczenie własne.

fot. CC_BY-NC-SA_paulicasantos

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

„Jak pisać o Afryce” – Binyavanga Wainaina

W tytule zawsze używaj wyrazu „Afryka”, „ciemność” albo „safari”. W podtytułach można użyć słów „Zanzibar”, „Masaj”, „Zulus”, „Zambezi”, „Kongo”, „Nil”, „duży”, „niebo”, „cień”, „bęben”, „słońce” lub „miniony”. Pożyteczne są też takie wyrazy, jak „rebelianci”, „niezmienny”, „pierwotny” oraz „plemienny”. Uwaga: słowo „ludzie” oznacza Afrykańczyków, którzy nie są czarni, zaś „lud” oznacza czarnych Afrykańczyków.

Nigdy nie umieszczaj na okładce książki albo w środku zdjęcia zadowolonego Afrykańczyka – chyba że Afrykańczyk ten otrzymał Nagrodę Nobla. Karabinek AK-47, wystające żebra, odsłonięte piersi – to trzeba wykorzystać. Jeśli już koniecznie musisz zamieścić fotkę Afrykańczyka, niech będzie on przynajmniej w stroju Masaja, Zulusa lub Dogona.

W swoim tekście traktuj Afrykę, jakby była jednym krajem. Jest gorąca i pylista, porośnięta trawami i pełna potężnych stad zwierząt oraz wysokich, chudych, głodujących ludzi. Albo też jest gorąca i parna, a zamieszkują ją bardzo niscy ludzie, którzy zjadają naczelne. Nie daj się zwieść precyzyjnym opisom. Afryka jest duża: pięćdziesiąt pięć krajów, dziewięćset milionów ludzi, którzy są za bardzo zajęci głodowaniem, umieraniem, prowadzeniem wojen lub emigrowaniem, żeby czytać twoją książkę. Kontynent obfituje w pustynie, dżungle, wyżyny, sawanny i inne miejsca, ale twój czytelnik o to nie dba, więc lepiej, żeby opisy były romantyczne, sugestywne i niekonkretne.

Obowiązkowo opisz, jak to Afrykańczycy mają we krwi muzykę i rytm i jak jedzą to, czego inni ludzie nie jedzą. Nie wspominaj nawet o ryżu, wołowinie i pszenicy; ulubioną potrawą Afrykańczyka jest przecież małpi mózg, a do tego koźlina, węże, robaki, larwy i wszelkiego rodzaju dziczyzna. Koniecznie napisz, że bez wstrętu potrafisz jeść takie pożywienie, i opisz, jak je polubiłeś – bo ty nie jesteś obojętny.

Tematy tabu: sceny z życia codziennego, miłość między Afrykańczykami (chyba że w grę wchodzi śmierć), nawiązania do pisarzy albo intelektualistów afrykańskich, normalnie chodzące do szkoły dzieci, które nie są chore na framboezję, nie mają gorączki ebola i nie zostały poddane okaleczeniu genitaliów.

Autor – Binyavanga Wainaina

W całej książce mów przytłumionym głosem, nawiązując tajemny kontakt z czytelnikiem, i przyjmij smutny ton typu „tyle się spodziewałem”. Zaznacz odpowiednio wcześnie, że twój liberalizm jest nieskazitelny i wspomnij gdzieś na początku, jak bardzo uwielbiasz Afrykę, jak to się w niej zakochałeś i nie możesz bez niej żyć. Afryka to jedyny kontynent, który umiesz kochać – wykorzystaj to. Jeśli jesteś mężczyzną, zagłęb się w jej ciepłe dziewicze lasy. Jeśli jesteś kobietą, potraktuj Afrykę jak mężczyznę, który ma na sobie bluzę safari i oddala się w stronę zachodzącego słońca. Afryce trzeba okazać współczucie, wielbić ją lub podbić. Którekolwiek podejście wybierzesz, obowiązkowo stwórz mocne wrażenie, że bez twojego zaangażowania i niezwykle ważnej książki, którą napisałeś, Afryka jest skazana na zagładę.

Wśród twoich afrykańskich postaci mogą się znaleźć nadzy wojownicy, lojalni słudzy, przepowiadacze przyszłości i jasnowidze, starzy mędrcy żyjący w glorii pustelników. Albo też skorumpowani politycy, nieudolni poligamiczni przewodnicy podróży oraz prostytutki, z którymi się przespałeś. Lojalny Sługa niech zawsze zachowuje się jak siedmiolatek i potrzebuje silnej ręki; boi się węży, dobrze sobie radzi z dziećmi i zawsze wciąga cię w swoje skomplikowane dramaty rodzinne. Stary Mędrzec niech zawsze pochodzi ze szlachetnego plemienia (nie z łasych na pieniądze plemion, takich jak Kikuju, Igbo czy Szona). Ma kaprawe oczy i czuje puls Ziemi. Nowoczesny Afrykańczyk to tłusty facet, który kradnie i pracuje w punkcie wydawania wiz, gdzie odmawia ich wysoko wykwalifikowanym ludziom z Zachodu, a oni przecież naprawdę troszczą się o Afrykę. Jest wrogiem postępu i zawsze wykorzystuje swoją rządową posadę, aby utrudnić pragmatycznym i dobrodusznym ekspatriantom zakładanie organizacji pozarządowych lub tworzenie obszarów prawem chronionych. Albo też jest absolwentem Oxfordu, intelektualistą, który zmienił się w polityka-seryjnego zabójcę ubranego w garnitur z SavileRow. To kanibal, gustujący w szampanie Cristal, a jego matka jest szamanką i tak naprawdę rządzi krajem.

Wśród bohaterów musisz zawsze uwzględnić Głodującą Afrykankę, która snuje się niemal nago po obozie uchodźców i czeka na pomoc z Zachodu. Jej dzieciom muchy siadają na powiekach i rosną brzuchy z głodu, a piersi ma sflaczałe i pozbawione pokarmu. Musi wyglądać całkowicie bezradnie. Nie może mieć przeszłości ani historii; tego typu dygresje niszczą dramatyzm chwili. Jęczenie jest dobre. W czasie rozmowy twoja bohaterka nigdy nie może mówić nic o sobie, z wyjątkiem rozwodzenia się o swym (niewypowiedzianym) cierpieniu. Koniecznie opisz również ciepłą i mamusiowatą kobietę, która śmieje się szeroko i troszczy o ciebie. Nazwij ją po prostu Mama. Wszystkie jej dzieci są młodocianymi przestępcami. Postaci takie powinny krążyć wokół głównego bohatera, sprawiając, że będzie się dobrze prezentował. Może je uczyć, kąpać, karmić; nosił wiele niemowląt i widział Śmierć. Tym bohaterem jesteś ty sam (w reportażu) lub przystojny, tragiczny celebryta-arystokrata o międzynarodowej sławie, który obecnie zajmuje się ochroną zwierząt (w powieści).

Złymi postaciami z Zachodu mogą być na przykład dzieci ministrów z rządu torysowskiego, afrykanerzy, pracownicy Banku Światowego. Mówiąc o wyzysku przez cudzoziemców, wspomnij o Chińczykach i hinduskich handlarzach. Winą za sytuację w Afryce obarcz Zachód. Ale nie bądź zbyt konkretny.

Wskazane są szerokie pociągnięcia pędzlem. Nie ukazuj jednak afrykańskich bohaterów, gdy się śmieją, starają się wychowywać dzieci czy też umieją sobie poradzić z tym, co mają. Za to każ im powiedzieć coś błyskotliwego o Europie czy Ameryce w Afryce. Afrykańscy bohaterowie powinni być kolorowi, egzotyczni, przerysowani – ale puści w środku, nieumiejący się wyrażać, pozbawieni wewnętrznych konfliktów i determinacji, bez głębi czy dziwactw, które mogłyby tylko zaciemnić sprawę.

Opisuj szczegółowo odsłonięte piersi (stare, młode, klasyczne, małe, duże, należące do niedawno zgwałconej) albo okaleczone genitalia, lub też większe genitalia. Albo w ogóle jakieś genitalia. I martwe ciała. Albo jeszcze lepiej – nagie martwe ciała. A już najlepiej – rozkładające się nagie martwe ciała. Pamiętaj, każde dzieło, w którym ludzie będą wyglądać na bardzo brudnych i nieszczęśliwych, będzie uznane za obraz „prawdziwej Afryki”, a to właśnie chcesz mieć wydrukowane na obwolucie. Miej spokojne sumienie: przecież próbujesz im pomóc otrzymać wsparcie z Zachodu. Największe tabu w książce o Afryce to opisanie lub pokazanie martwych lub cierpiących białych ludzi.

Z kolei zwierzęta należy ukazać jako pełnokrwiste, złożone postaci. Mają mówić (lub ewentualnie postękiwać, dumnie potrząsając grzywą) oraz mieć imiona, ambicje i pragnienia. Wyznają wartości rodzinne: „popatrzcie, jak lwy uczą swoje dzieci”. Słonie są troskliwe, są dobrymi feministkami albo szacownymi patriarchami. Podobnie goryle. Nigdy, przenigdy nie pisz nic złego o słoniu lub gorylu. Słonie mogą wchodzić na pola, niszczyć plony ludzi, a nawet ich zabijać. Zawsze stań po stronie słoni. Wielkie koty mówią z akcentem ludzi świetnie wykształconych. Hieny łatwo padają ofiarą i mówią z lekko wschodnioeuropejskim akcentem. Można ukazać w dobrym świetle jakichś niskich Afrykańczyków żyjących w dżungli lub na pustyni (chyba że weszli w konflikt ze słoniem, szympansem lub gorylem, wtedy są uosobieniem zła).

Oprócz aktywistów-celebrytów działających w organizacjach pomocowych, najważniejszymi ludźmi w Afryce są działacze ruchów na rzecz ochrony przyrody. Nie uraź ich. Będą ci potrzebni, aby zaprosić cię na swoją dwunastotysięcznohektarową farmę lub „obszar ochrony” dzikich zwierząt, a to będzie jedyny sposób, żeby zrobić wywiad z aktywistą-celebrytą. Sprzedaż książki z heroicznie wyglądającym działaczem ruchu na rzecz ochrony przyrody na okładce często cudownie wzrasta. Ktokolwiek o białej, opalonej skórze w ubraniu khaki, kto kiedyś trzymał w domu antylopę lub miał farmę, jest takim właśnie działaczem – tym, kto chroni bogate dziedzictwo Afryki od zagłady. Prowadząc z nim lub nią wywiad, nie pytaj, jakie ma fundusze; nie pytaj, ile pieniędzy zarabia na zwierzynie. Nade wszystko nie pytaj, ile płaci swoim pracownikom.

Czytelnikom się nie spodoba, jeśli nie wspomnisz o świetle w Afryce. I o zachodach; koniecznie opisz zachód słońca w Afryce. Musi być rozległy i czerwony. Zawsze na bezkresnym niebie. Niezmierzone puste przestrzenie i dzika zwierzyna są absolutnie niezbędne – Afryka to Kraina Niezmierzonych Pustych Przestrzeni. Pisząc o ciężkim losie fauny i flory, koniecznie napisz, że Afryka jest przeludniona. Jeśli główny bohater jest na pustyni lub mieszka w dżungli wśród tubylców (nada się ktokolwiek niski), można wspomnieć, że Afryka została poważnie zdziesiątkowana przez AIDS lub Wojnę (użyj wielkich liter).

Będzie ci potrzebny jakiś nocny klub o nazwie „Tropicana”, gdzie przesiadują pospołu najemnicy, źli afrykańscy nuworysze, prostytutki, rebelianci i ekspatrianci.

Koniecznie zakończ swoją książkę sceną z Nelsonem Mandelą mówiącym coś o tęczy czy o odrodzeniu. Bo ty nie jesteś obojętny.

 

Tłumaczenie z angielskiego: Anna Mirosławska-Olszewska.
Artykuł po raz pierwszy został opublikowany w czasopiśmie „Granta”, nr 92, 2005.
Polskie tłumaczenie zostało udostępnione dzięki uprzejmości Małopolskiego Instytutu Kultury, który opublikował tekst w czasopiśmie „Autoportret”, nr 4 [29], 2009.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Dzień Matematyki – czy królowa nauk może tłumaczyć zjawiska współczesnego świata?

Nikt nie ma wątpliwości, że matematyka jest potrzebna w naszym codziennym funkcjonowaniu. Dla wszystkich jest jasne, że jest podstawą, z której korzystają inne nauki – fizyka, chemia, biologia, nauki społeczne.

Dla wielu uczniów i uczennic jest jednocześnie przedmiotem trudnym, a czasem nawet zupełnie niepraktyczną zmorą szkolną.

W projekcie “W świat z klasą” zamierzamy spojrzeć na ten przedmiot z zupełnie innego punktu widzenia. Traktujemy matematykę  jako punkt wyjścia do rozumienia zjawisk współczesnego świata i za pomocą narzędzi matematycznych chcemy tłumaczyć uczniom i uczennicom współzależności, jakie zachodzą między ludźmi z różnych części globu, oraz zachęcać ich do postaw proekologicznych.

Dlatego w ten szczególny dla matematyki dzień proponujemy nauczycielom i nauczycielkom kilka praktycznych pomysłów, jak łączyć matematykę z edukacją globalną. Zachęcamy też do przetestowania przygotowanego na tę okazję zadania edukacyjnego, które można połączyć ze zbliżającym się Dniem Wody pt.  Ile kosztuje woda? Działania na ułamkach dziesiętnych dla klasy VI szkoły podstawowej oraz innych scenariuszy:

Ponadto zapraszamy do wykonania następującyh zadań:

Dane i ich interpretacja

  • Przyjrzyjcie się wskaźnikom rozwoju, takim jak średnia długość życia oraz dostęp do wody, energii elektrycznej i edukacji.  Strony  Banku Światowego oraz ONZ zapewniają bezpłatny i otwarty dostęp do danych rozwojowych z krajów na całym świecie. Strona www Gapminder (https://www.gapminder.org/) Hansa Roslinga zawiera statystyki, wykresy i inne informacje na temat rozwoju społecznego, gospodarczego i środowiskowego na poziomie lokalnym, krajowym i globalnym.
  • Zbadajcie zmiany w czasie w statystykach, takich jak średnia długość życia i PKB w różnych krajach oraz sprawdźcie: czy wskaźniki umiejętności czytania i pisania uległy poprawie lub pogorszeniu? Czy różnice między bogatymi a biednymi powiększaj się czy zmniejszają?
  • Narysujcie wykresy przedstawiające pary wskaźników rozwoju takich jak oczekiwana długość życia, ilość spożywanych kalorii lub umieralność niemowląt w różnych krajach i zadawaj pytania takie jak: Czy istnieją zależności między podanymi wskaźnikami? Czy istnieje korelacja dodatnia lub ujemna? Co to oznacza? Jak wytłumaczyć jakiekolwiek odstępstwa?

PROCENTY

  • Wykorzystaj koncepcję przedstawiania świata jako wioski liczącej 100 osób, aby prezentować różne dane, takie jak odsetek ludności danego kraju z dostępem do takich dóbr jak edukacja, energia elektryczna, woda, Internet i telefony komórkowe.
  • Przy podawaniu wartości pewnego procentu obliczcie wartość 100%. Na przykład, biorąc pod uwagę, że 120 lub 75% uczniów szkoły podstawowej na obszarach wiejskich Wielkiej Brytanii ma dostęp do Internetu w domu, poproś uczniów o obliczenie liczby uczniów w szkole. Porównajcie wyniki tych obliczeń na poziomie lokalnym, krajowym i globalnym.

POMIAR

  • Zbadajcie szlaki handlowe i żywnościowe lub zaplanujcie zrównoważoną trasę obiegu dóbr na danym odcinku.

PROPORCJE I UŁAMKI

  • Przyjrzyjcie się uczciwym i niesprawiedliwym udziałom firm w rynkach różnych krajów poprzez statystyki Fairtrade (Sprawiedliwy Handel).
  • Skorzystajcie z danych otwartych Banku Światowego lub ONZ w celu porównania proporcji populacji z dostępem do usług takich jak elektryczność, edukacja czy opieka zdrowotna w różnych krajach.

PORZĄDKOWANIE I PORÓWNYWANIE

  • Pomóż uczniom wyobrazić sobie dużą liczbę osób, używając liczmanów lub słodyczy do reprezentowania mieszkańców miast i miast. Daj każdemu licznikowi wartość 1000,10,000,100,000 lub 1 milion.
  • Porządkujcie i porównujcie dane liczbowe na podstawie rzeczywistych danych statystycznych takich, jak liczba ludności, PKB (przychód na osobę) lub liczba przesiedleńców wewnętrznych, uchodźców i osób ubiegających się o azyl.
  • Porządkujcie i porównajcie ułamki, liczby dziesiętne i procenty poprzez badanie rzeczywistych danych takich jak średnie dochody, wskaźniki umiejętności czytania i pisania oraz średnia długość życia w różnych krajach.

PRAWDOPODOBIEŃSTWO

  • Wykorzystajcie rankingi FIFA lub tabele medalowe z poprzednich Igrzysk Olimpijskich do stwierdzenia prawdopodobieństwa powodzenia drużyn z różnych krajów lub kontynentów. Przedyskutujcie, dlaczego niektóre kraje lub zespoły z niektórych kontynentów mają większe szanse na wygraną niż inne i czy jest to uczciwe czy nie. Dane i informacje bazujące na wynikach Pucharu Świata 2012 można znaleźć w Oxfam’s World Cup: A Fair Game?

PIENIĄDZE I FINANSE

  • Przyjrzyjcie się średniej płacy i kwestii utrzymania w świecie, w którym szacuje się, że około 1 miliarda ludzi żyje w skrajnym ubóstwie.
  • Spójrzcie na dane Fairtrade (Sprawiedliwy Handel) dotyczące podziału kosztów poszczególnych artykułów spożywczych w supermarkecie lub ubrań na rynku pomiędzy producentów, kurierów, producentów, pakowaczy i sklepy.
  • Przyjrzyjcie się wydatkom rządowym, na przykład poprzez porównanie wydatków wojskowych z wydatkami socjalnymi na zdrowie i edukację

Zapoznajcie się też z innymi propozycjami scenariuszy na metamatykę.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023
Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”
Projekt „Młodzi Przedsiębiorczy. Program rozwoju kompetencji społecznych i obywatelskich w szkołach branżowych’’ korzysta z dofinansowania o wartości 110 187,00 EUR otrzymanego od Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach Funduszy EOG....
czytaj więcej»
29/09/2022
Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”
Znamy już zwycięzców V edycji konkursu na projekt materiału dziennikarskiego pt. "Budujemy społeczeństwo otwarte", zorganizowanego w ramach programu „I am European: Historie i fakty o migracjach na XXI wiek” finansowanego...
czytaj więcej»
18/10/2021
Wielkanoc z CEO
Wiosna i odbywająca się w jej trakcie Wielkanoc, Dzień wody, Dzień lasów i dzień Ziemi to wspaniały moment na refleksję na temat środowiska naturalnego i naszego wpływu na nie. W...
czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań