Kategoria: Artykuł

Dlaczego ocenianie kształtujące podoba się naszym uczniom?

Na to pytanie można odpowiedzieć jednym stwierdzeniem; bo jest dla nich dobre. Szkoła jest miejscem, w którym uczniowie i nauczyciele powinni czuć się dobrze i chętnie razem przebywać, aby się uczyć. Nie zawsze jest to spełnione w stu procentach ale istnieją sposoby pozwalające na osiągnięcie satysfakcjonującego poczucia bezpieczeństwa i harmonijnej koegzystencji dorosłych z uczennicami i uczniami. Ponieważ proces uczenia się jest wymagający, warto wykorzystywać każdą możliwość, aby uczynić go przyjaznym i skutecznym. Jedną z dróg, która do tego prowadzi, jest ocenianie kształtujące.

Uczniowie polubili i zaakceptowali uczenie się osadzone na gruncie oceniania kształtującego, ponieważ daje im ono znaczną autonomię, jasne, logiczne, uporządkowane i równocześnie nieograniczające ramy procesu uczenia się, pole do samodzielności myślenia i działania, przyjemność uczenia się we współpracy z innymi. Jak to wszystko jest możliwe?

Ramy uczenia się i uporządkowanie

Każdy lubi wiedzieć po co i jak ma coś robić, aby był z tego pożytek i osobista korzyść. Nasi uczniowie też to lubią. Podobają im się cele i kryteria sukcesu “zaszyfrowane” w obrazie, piktogramie, wklejone do zeszytu, zapisane własnoręcznie, a jeszcze bardziej, gdy mogą je odkrywać lub proponować samodzielnie. Można uchwycić ich zaciekawione spojrzenia, gdy prezentujemy cele, coś, z czego one wynikają lub coś, co ułatwi sformułowanie celów
i kryteriów sukcesu. Uczniowie mówią, że wyobrażenie sobie, czego się nauczą i po czym poznają, że to umieją, pomaga im zauważać postępy i rozwój. “Odhaczanie” w czasie lekcji spełnionych kryteriów sukcesu i zauważenie osiągnięcia celu w podsumowaniu lekcji to powód do satysfakcji i sygnał już to umiem!

Wielką korzyścią dla uczniów jest wykonanie zadań ukierunkowanych na cel uczenia się, uporządkowanie każdej lekcji za pomocą kryteriów, które są drogowskazami. Chociaż droga, którą idą uczniowie może być różna, to trzymanie się znaków wprowadza ład pomagający w uczeniu się.

Przewidywalność i bezpieczeństwo

Możliwość przewidzenia tego, co może wydarzyć się podczas lekcji niesie ze sobą równowagę emocjonalną i poczucie bezpieczeństwa.

Uczniowie, którzy czują wewnętrzny spokój, mogą w pełni zaangażować się w myślenie i działanie podczas lekcji, mogą skupić się na uczeniu się bez zakłóceń, zajmowania pozycji obronnych i unikania. Ocenianie kształtujące zapewnia im ten komfort przez to, że nauczyciel najczęściej już na początku lekcji odkrywa przed uczniami to, co wydarzy się w jej toku: przypomnienie wiedzy dotychczasowej, uświadomienie celu i kryteriów sukcesu, poznanie sposobu pracy, zadania, podsumowanie.

Nie można pominąć roli, jaką kryteria sukcesu odgrywają w sprawdzianach wiedzy i umiejętności. Nasi uczniowie często postrzegają kryteria jako swoistą listę sprawdzającą, która pomaga im zestawić to, czego się nauczyli z wymaganiami określonymi przez nauczyciela. Osobista refleksja w wyniku pracy z listą sprawdzającą prowadzi do zazwyczaj trafnego przewidywania osiągnięć, ale też podpowiada uczniom, gdzie jest luka w ich wiedzy i co mają uzupełnić. Jeśli nie są w stanie zrobić tego samodzielnie, mogą z konkretnymi pytaniami zwrócić się do nauczyciela, rodzica, koleżanki lub kolegi, którzy będą w stanie im pomóc.

Zaskoczenie tylko w połączeniu z radością wywołuje zachwyt natomiast, gdy towarzyszy mu smutek lub lęk, przynosi rozczarowanie, a nawet panikę. Dlatego uczniowie są nam wdzięczni za bezpieczeństwo emocjonalne, które zapewniamy im poprzez doceniające, rozwojowe informacje zwrotne ze wskazówkami pomocnymi w opanowaniu nowych umiejętności. Tego samego mogą oczekiwać od swoich koleżanek i kolegów, gdy wzajemnie przekazują w grupie koleżeńskie informacje zwrotne do wykonanej pracy i tym samym mogą się odwzajemnić. Uczniowie są zadowoleni z informacji zwrotnej, ponieważ pozwala im na poprawienie pracy bez konsekwencji otrzymania niezadowalającej oceny i z korzyścią dla uczenia się.

Relacje i zaufanie

Dobre, wspierające relacje w klasie i nasze relacje z uczniami są fundamentem procesu uczenia się. W jaki sposób ocenianie kształtujące działa na korzyść naszych uczniów
w zakresie relacji i zaufania?

Odpowiedzi jest co najmniej kilka. W ramach oceniania kształtującego:

często organizujemy uczenie się w parach lub małych grupach, w których uczniowie poznają się coraz lepiej i dzięki temu mogą zacieśniać relacje,
stwarzamy okazje do szczerych rozmów o trudnościach i błędach i wyjaśniamy je z uczniami, co budzi wzajemne zaufanie,
stawiamy na samodzielność uczniów lecz nie pozostawiamy ich w samotnym uczeniu się, przez co zyskują pewność siebie i poczucie sprawczości, czują, że w nich wierzymy,
nasze zindywidualizowane informacje zwrotne przekonują uczniów, że są dla nas ważni, że nam na nich zależy,
prosimy uczniów o informacje zwrotne na temat prowadzonych przez nas lekcji, co buduje przekonanie, że potrzebujemy ich rekomendacji, aby zmieniać swoją pracę,
dajemy szansę wypowiedzi każdemu uczniowi stosując techniki zadawania pytań, zapewniamy uczniom naszą uwagę i słuchamy wypowiedzi każdego z nich, co sprawia, że czują się traktowani sprawiedliwie i uważają dorosłych za partnerów w uczeniu się.

Autonomia i wybór

Ocenianie kształtujące jest systemem wspomagającym samoregulację uczniów. Wielu uczniów odkrywa własną ścieżkę do celu i korzysta z oceniania kształtującego w podejmowaniu trafnych, autorskich decyzji związanych z uczeniem się.

Kiedy komunikujemy uczniom cele, kryteria sukcesu i spójne z nimi zadania np. do wyboru oraz dajemy czas do namysłu, są w stanie podejmować racjonalne decyzje które z zadań chcą wykonać, zaplanować w jaki sposób, z kim, z jakich materiałów skorzystać, jak zaprezentować wyniki swojej pracy. Ile jest tutaj możliwości i jakie pole do samorealizacji! Prawdopodobnie uczniowie wykorzystają znane sobie z wcześniejszych lekcji modele postępowania, przypomną instrukcje, które mogą zastosować lecz jeśli tylko im na to pozwolimy, użyją własnego myślenia, aby opracować nową koncepcję i użyć ją do wykonania zadania. Decydowanie o własnej nauce, dokonywanie wyboru i odkrywanie tego, co nowe sprawia dużą przyjemność i wzmacnia poczucie sprawczości. Ponadto uczniowie lubią wybierać, ponieważ mogą wtedy uczyć się z uwzględnieniem własnych potrzeb i tempa.

Stopnie szkolne (oceny sumujące) pozwalają uczennicom i uczniom zaledwie zorientować się, w jakim miejscu na skali i w porównaniu z innymi jest ich wiedza i umiejętności. Informacja zwrotna daje konkretny obraz tego co już potrafią, a co i w jaki sposób mogą skorygować. Korzystając z informacji zwrotnej nasi uczniowie stopniowo urealniają poziom swoich aspiracji i wiedzą, co mogą zmienić w swoim uczeniu się, aby mogli podjąć się wykonania zadań o wyższym stopniu trudności. Efektem pracy nad takimi zadaniami jest szybszy rozwój i jeszcze większa radość z osobistych dokonań. W przeciwieństwie do ocen, które mogą być instrumentem karania i nagradzania, informacja zwrotna jest lubiana dlatego, że jest szansą na rozwój, niezależnie od wieku uczących się.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023

Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”

czytaj więcej»

29/09/2022

Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”

czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Jak wprowadzać ocenianie kształtujące?

Każdy nauczyciel wypracowuje swój własny styl pracy; natomiast ocenianie kształtujące to bardzo bogaty zbiór technik, strategii i gadżetów edukacyjnych. W jaki sposób połączyć wypracowane przez siebie metody z różnorodnością oferowaną przez ocenianie kształtujące? Podążając „ścieżką małych kroków” – zachowując to, co dla nas ważne, jednocześnie otwierając się na filozofię oceniania kształtującego. Stosowanie oceniania kształtującego nie musi być trudne.

1. Zadbaj o relacje i atmosferę sprzyjającą uczeniu się.

Ocenianie kształtujące to nie tylko metody i techniki, ale przede wszystkim filozofia nauczania oparta na dialogu. Dlatego zacząć warto od stworzenia „podkładu”: powiadomienia uczniów i uczennic, czym jest ocenianie kształtujące i jak będzie wyglądało jego stosowanie w praktyce.

Warto też dopytać uczniów i uczennice o ich zdanie i oczekiwania. Budowanie relacji to proces długotrwały, ale to od niego trzeba właśnie zacząć – sprawdzą się tu wszystkie działania oparte na szacunku, empatii i na zapewnieniu poczucia bezpieczeństwa psychicznego uczniom/uczennicom. Nie zapominajmy, że naszymi sojusznikami w budowaniu relacji i sprzyjającej atmosfery są rodzice – także ich warto zapoznać z podstawami oceniania kształtującego.

Opracuj cele uczenia się i kryteria sukcesu.

Cele uczenia się i kryteria sukcesu to podstawowe pojęcia dla oceniania kształtującego: cele wskazują uczniowi/uczennicy, w jakim kierunku zmierza (podczas wykonywania zadania, podczas całej lekcji czy podczas przyswajania określonej partii materiału), natomiast kryteria sukcesu to instrukcja, w jaki sposób do tego celu dojść. Dzięki nim uczeń/uczennica wie, dokąd „idzie”
i w jaki sposób ma tam „dojść”. Ponieważ w OK stawiamy na dialog – cele i kryteria warto ustalać w dialogu
z uczniami i sprawdzać, jak je rozumieją, a następnie monitorować ich realizację. Zadbaj, by uczniowie/uczennice znali odpowiedzi na pytania: „co muszę umieć?”, „czego wymaga nauczyciel?”, „po co się tego uczę?”.

2. Organizuj wartościowe sytuacje edukacyjne.

Wartościowe sytuacje edukacyjne w rozumieniu oceniania kształtującego to takie lekcje, podczas których uczniowie mogą zaobserwować przyrost swojej wiedzy i rozwój umiejętności (czyli uzyskać dowody swojego uczenia się). W tym celu formułuj ciekawe pytania kluczowe (by wciągnąć uczniów w tok zajęć), staraj się nadbudować nową wiedzę na poprzednich doświadczeniach uczniów (co już umiecie? Co was w tym temacie interesuje?), jednocześnie pamiętaj o wydłużeniu czasu na odpowiedź uczniów (zastosuj klepsydrę) i losowym wyborze do odpowiedzi (zastosuj patyczki). Przy rozwiązywaniu zadań wykorzystać fakt, że nauka jest procesem społecznym – organizuj konsultacje w parach, pracę w grupach, dyskusje
i ocenę koleżeńską. Pamiętaj, że ocenianie kształtujące to nauczanie w dialogu, w oparciu o relacje – warto dbać, by takiego bogatego, przemyślanego i refleksyjnego dialogu było podczas zajęć jak najwięcej, bo on buduje zrozumienie poznawanych zagadnień u uczniów i uczennic.

3. Regularnie przekazuj uczniom/uczennicom informację zwrotną na temat ich procesu uczenia się.

Dzięki regularnie przekazywanej czteroelementowej informacji zwrotnej (1. Co uczeń zrobił dobrze? 2. Co należy poprawić? 3. W jaki sposób należy poprawić błędy? 4. Czym kierować się w przyszłości?) uczeń może zobaczyć swoje postępy w nauce: widzi, co już opanował, co robi dobrze, nad czym musi popracować zanim przejdzie do kolejnego etapu. To poszerzanie perspektywy ucznia znowu musi zachodzić w dialogu: warto dopytywać ucznia, jak doszedł do rozwiązań, jaki był tok jego myślenia; warto też upewnić się, w jaki sposób zrozumiał on informację zwrotną. Pamiętaj, że informacja zwrotna zawsze jest tworzona w odniesieniu do celów i kryteriów sukcesu – można powiedzieć, że te trzy elementy to „korona” oceniania kształtującego.

4. Spraw, by uczniowie/uczennice stali się autorami własnego procesu uczenia się.

Wszystkie Twoje działania prowadzić mają do tego, by uczeń potrafił uczyć się sam – by stał się autorem własnego procesu uczenia się. W tym celu wzmacniaj na każdym kroku jego poczucie wartości, buduj motywację i zaangażowanie oraz zachęcaj do samooceny – czyli dawania sobie samemu czteroelementowej informacji zwrotnej. Pamiętaj, żeby regularnie zapewniać czas na taką uczniowską autorefleksję (np. z wykorzystaniem różnorodnych technik w OK zeszycie). Nie oczekuj też, że uczeń od razu będzie samosterowny w zakresie własnej nauki – stopniowo (także w dialogu) buduj „rusztowanie” wokół procesu uczenia się: ucz tworzenia planów, wyznaczania celów nauki, monitorowania własnych postępów i świętowania sukcesów na drodze osobistego rozwoju.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023

Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”

czytaj więcej»

29/09/2022

Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”

czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Korzyści dla dyrektorów wynikające ze stosowania OK

Wielu dyrektorów szkół oraz nauczycieli obserwując swoich uczniów i wymagania, jakie przed nimi stawia rzeczywistość, zastanawia się, co w szkole objąć szczególną uwagą. Wiele odpowiedzi ciśnie się na usta – większość dotyczy tego wszystkiego, co skrupulatnie każdy dyrektor szkoły wypełnia, by realizować przepisy prawa – bezpieczeństwo uczniów pracowników oraz realizacja podstawy programowej.

Istnieje jednak coś więcej, co wydaje się być bardziej potrzebne, nadrzędne, by uczynić szkołę nie tylko bezpieczną, ale by mogła być miejscem, w którym uczniowie i nauczyciele nadają swojej pracy sens. To „duch szkoły”, wizja lub inaczej filozofia mądrego uczenia i uczenia się, która spaja wszystkie osoby zaangażowane w działania szkoły: od dyrektora przez nauczycieli, uczniów i ich rodziców, aż po pozostałych pracowników. Filozofia, której realizacja sprawia, że szkoła dostrzega potrzeby współczesnych uczniów i podejmuje działania mające na celu przygotowanie ich do życia; nie produkuje geniuszy, tylko zdrowe społeczeństwo (Piotr Szereniawski).

Taką filozofią, spoiwem dla szkoły może być ocenianie kształtujące, dzięki któremu:

Zmienia się kultura komunikacji, relacji i pracy nauczycieli – nauczyciele dyskutują , o tym, co można zmienić, by uczyć jeszcze lepiej. Znikają: „nie da się”, „to nie z tą klasą” i cały kontekst środowiskowy, którym wcześniej obarczano winą za niepowodzenia uczniów w nauce. Współpraca przynosi wymierny efekt w postaci wspólnego planowania zajęć, ich obserwacji i wzajemnego wsparcia. Otwierają się drzwi klas, alei serca, oraz umysły nauczycieli na potrzeby uczniów. Nauczyciele stają się zespołem uczącym się – mają jasno wytyczony cel i są gotowi dzielić się swoim doświadczeniem i materiałami.
Nauczyciele świadomie planują lekcję skoncentrowaną na efektach uczenia się uczniów, zaczynając od pytania: Czego chcę nauczyć moich uczniów? Co będzie im potrzebne, by iść dalej – na kolejnym etapie edukacyjnym, w życiu? Jak ich chcę tego nauczyć?
Sposób pracy w szkole staje się coraz bardziej jednolity i spójny – w każdej klasie uczniowie otrzymują cel zajęć; pracują z kryteriami sukcesu – do zadań, do celu lekcji; podsumowują zajęcia. Sprzyja to tworzeniu na wszystkich lekcjach atmosfery sprzyjającej uczeniu się.
Nauczyciele stosują narzędzia i techniki angażujące uczniów w lekcję, trafniej dobierają zadania sprzyjające uczeniu się, dzięki czemu uczniowie stają się bardziej odpowiedzialni za to, czego i jak się uczą. Uczą się we współpracy formułując cele zajęć, tworząc kryteria sukcesu, udzielając sobie wzajemnej informacji zwrotnej. W ten sposób na każdej lekcji szkoła realizuje jedno z wymagań stawianych szkołom i placówkom – Uczniowie są aktywni.
Informacja zwrotna od nauczyciela pozwala każdemu uczniowi i każdej uczennicy dostrzec swoje postępy, motywuje do podejmowania kolejnych wyzwań, a rodzicom i nauczycielom dostarcza informacji o postępach i trudnościach w nauce dziecka. Konstruktywny komentarz do pracy ucznia pomaga w samodzielnym planowaniu własnego rozwoju, a nauczycielom ułatwia doskonalenie dalsze pracy. Spełnia wszystkie postulaty oceniania wewnątrzszkolnego określone w Ustawie o systemie oświaty (rozdział 3a).
Uczniowie stają się samodzielni i odpowiedzialni, a dzięki pracy z błędem nie boją się jasno komunikować swoich potrzeb, wątpliwości. Uczą się ważnej dla nich kompetencji, która pomoże im w przyszłości – uczenia się. Dzięki temu postrzegają szkołę jako miejsce pozytywnego, wspierającego środowiska uczenia się, w którym chce się przebywać.
Szkoła buduje wspomniany wyżej pozytywny wizerunek w najbliższym otoczeniu i społeczności lokalnej. Postrzegana jest jako miejsce przyjazne uczniom, rodzicom i nauczycielom.
Szkoła skuteczniej indywidualizuje pracę z uczniami – informacja zwrotna do konkretnej pracy ucznia, docenianie osiągnięć każdego ucznia po zakończonej lekcji, cele adekwatne do potrzeb i możliwości uczniów, kryteria sukcesu, zróżnicowane formy pracy – wszystko to sprawia, że uczeń traktowany jest podmiotowo i znajduje się w centrum działań nauczycieli.
Szkoła dba o równe szanse edukacyjne wszystkich uczniów – bez względu na ich potencjał. Ocenianie kształtujące nie wspiera rywalizacji między najlepszymi w klasie, ale jest szansą dla każdego, aby uczyć się dla siebie. Umożliwia pokonywanie indywidualnych trudności w uczeniu się, ściganie się z samym sobą w określonym czasie tak, by każdy uczeń mógł dostrzec progres swoich umiejętności. Dzięki temu szkoła staje się przyjaznym miejscem nauki dla każdego, a nie tylko zdolnego ucznia.
Nauka bez presji błędu, oparta o współpracę w mniejszych i większych losowo dobieranych grupach, atmosfera pełna szacunku i otwartości na ucznia wpływa pozytywnie na relacje między nauczycielami a uczniami oraz relacje rówieśnicze, których jakość ma znaczenie w procesie uczenia się i wychowania. Uczniowie nie boją się lekcji ani nauczyciela, są szanowani i sami szanują innych. Dobre relacje w klasie zapobiegają sytuacjom trudnym wychowawczo – wykluczeniu oraz różnym formom przemocy rówieśniczej.
Rodzice stają się sojusznikami szkoły przyjaznej dla ich dzieci. Chętniej współpracują, wspierają dzieci w nauce, motywują je do pracy, bo wiedzą, czego i jak uczą się, znają ich konkretne postępy lub trudności. Dostrzegają pozytywne zmiany w szkole, dzięki czemu wzrasta ich zaufanie do szkoły oraz nauczycieli.
Rozwój zawodowy nauczycieli ukierunkowany jest na rzeczywiste potrzeby szkoły związane z poprawą jakości nauczania i wzrostem osiągnięć uczniów. Wszyscy nauczyciele uczą się tego samego, tworzą wspólnotę osób uczących się i dzięki temu lepiej rozumieją uczenie się uczniów i ich trudności z tym związane.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023

Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”

czytaj więcej»

29/09/2022

Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”

czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań

Wskazówki dla dyrektora – wprowadzanie OK w szkole

Furtka zmian otwiera się od środka. Ktoś jednak ma do niej klucz. Powinien wiedzieć, gdzie się znajduje, jak go użyć i dbać, by się nie zgubił, nie zardzewiał. Bez niego można co prawda furtkę wyważyć lub przeskoczyć, ale to niesie ze sobą różne negatywne konsekwencje. Skakać nie chce wielu. Do wyważania też trudno znaleźć chętnych. Zostaje więc klucz, ale gdzie jest?

Wzbudzenie ciekawości nauczycieli

Metafora klucza i furtki oddaje istotę poszukiwań dyrektora szkoły sposobów na zachęcenie nauczycieli do zmiany swojej pracy na rzecz poprawy uczenia się uczniów. Wszyscy wiedzą i rozumieją potrzebę zmiany, każdy jednak najchętniej korzysta z tego, co wypracował przez lata. Jak to zrobić, by nauczyciele zaangażowali się i sami, nie czekając na odgórne zarządzenia, sięgnęli po nowe metody pracy.

Dobrze jest zacząć od wartościowej lektury – w naszym przypadku był to „Duch klasy. Jak motywować uczniów do nauki?” M. Harmina. Spośród licznych metod motywacyjnych przedstawionych w książce każdy nauczyciel wybierał 3 dowolne, które stosował w swojej pracy przez miesiąc. Po tym czasie nastąpiło spotkanie zespołów nauczycielskich, podczas których omawiano korzyści z zastosowanych metod i ewentualne trudności.

Wartościowe wsparcie

Kolejnym krokiem w kierunku koncentrowania się na uczeniu się uczniów, było poznanie dzięki szkoleniom dla rad pedagogicznych w CEO zasad obserwacji koleżeńskiej/nauczycielskiej i wprowadzenie jej do praktyki służącej poprawie nauczania. Nauczyciele sami dobierali się w pary: obserwator – obserwowany i wspólnie ustalali, co chcą obserwować na swoich zajęciach. Głównie koncentrowano się na wpływie metod motywacyjnych na uczenie się uczniów – co można zmodyfikować, jak następnym razem zrobić coś inaczej. Podsumowaniem tych doświadczeń była zawsze dyskusja (na posiedzeniach rady pedagogicznej lub spotkaniach zespołów) na temat: Jakie odniosłam/odniosłem korzyści z tego, że ktoś obserwował moją lekcję?

To doświadczenie stworzyło dobry grunt od zmiany, wpłynęło na otwartość nauczycieli, zacieśniło współpracę i relacje w zespole. Dzięki temu mogliśmy zacząć poznawać OK bardziej formalnie – trzy nauczycielki zostały uczestniczkami kursu N@I z zakresu oceniania kształtującego prowadzonego przez CEO. W każdym module kursu spotykały się ze swoim zespołem, prezentowały treści z kursu, by do kolejnego modułu każdy z nauczycieli mógł zastosować poznane elementy tej filozofii nauczania i poddać ocenie ich skuteczność.

Mentoring

Po roku takiej pracy zespół uznał, że nadal potrzebuje wsparcia w zakresie pogłębiania myślenia o ocenianiu kształtującym; że potrzeby jest mentor, z którym można podzielić się nie tylko sukcesami, czy wypracowanymi własnymi pomysłami, ale który przede wszystkim wesprze, gdy będą trudności. Dlatego program CRS 2 (wtedy jeszcze RUN) był dla nas doskonałą propozycją i dzięki niemu zaczęliśmy o uczeniu się uczniów myśleć szerzej,
w kontekście strategii dobrego uczenia i nauczania, a nie tylko przez pryzmat celów lekcji, kryteriów sukcesu, metod świateł drogowych czy losowego doboru uczniów do różnych aktywności.

Zaczęliśmy wspólnie planować lekcje, czasami wspólnie je prowadzić, wdrażaliśmy kolejne strategie i obserwowaliśmy ich wpływ na postępy uczniów stosując obserwację koleżeńską i spacer edukacyjny. Swoimi działaniami objęliśmy wszystkie klasy w szkole – zaangażowała się niemal cała kadra pedagogiczna, bo każdego roku dbaliśmy o to, by w pracę OKejem włączać wszystkich nowo zatrudnionych nauczycieli. Nowy nauczyciel mógł uczyć się do OKejowo doświadczonego nauczyciela – obserwował jego zajęcia, wspólnie z nim planował swoje lekcje, zapraszał do ich obserwacji, doskonalił swój warsztat.

Nie koncentrowaliśmy się tylko na naszej pracy udzielając sobie wzajemnie wsparcia. Często także pytaliśmy uczniów i rodziców o korzyści z nowego sposobu prowadzenia zajęć. Każdą informację analizowaliśmy i wyciągaliśmy wnioski do dalszej pracy.

Ocenianie kształtujące jako spoiwo działań szkoły

Filozofię Okeja przenieśliśmy także na działania pozadydaktyczne szkoły, na działalność wychowawczą i opiekuńczą. Każda uroczystość, konkurs czy inne działanie miało swój cel/cele i kryteria sukcesu, które samorząd uczniowski skrupulatnie tworzył i upowszechniał wśród kolegów i koleżanek na gazetkach ściennych. Z użyciem technik, strategii OKeja prowadzone były godziny do dyspozycji wychowawcy, posiedzenia rady pedagogicznej, a rozmowa dyrektora z nauczycielem po obserwacji jego lekcji była dialogiem, w którym sam nauczyciel określał obszary do zmiany.

Dokumentacja

By wskazać uczniom, nauczycielom, rodzicom nurt naszej pracy, zasady OKeja włączyliśmy do oceniania wewnątrzszkolnego od strony formalnej – odpowiednie zapisy
w statucie szkoły dotyczące kształtu lekcji, pracy z kryteriami sukcesu i informacją zwrotną. Doceniając rangę informacji zwrotnej w uczeniu się uczniów, w klasach I – III zrezygnowaliśmy ze stopni wyrażonych cyframi i innymi znakami wartościującymi. Okejowa lekcja stała się także przedmiotem obserwacji zajęć dokonywanych przez dyrektora szkoły.

Dziś uczniowie i rodzice nie dostrzegają zmiany, bowiem nie ma w szkole dzieci, które pamiętają inny styl pracy nauczycieli. Ocenianie kształtujące wyznacza kierunek pracy każdego nauczyciela; stało się i filozofią, dobrym duchem szkoły, i narzędziem świadomie używanym dla dobra uczniów. A nasza szkoła jest po prostu OK.

Inne aktualności

Aktualności

09/08/2023

Prezentacja do warsztatów dla nauczycieli ,,Budując mosty”

czytaj więcej»

29/09/2022

Wyniki konkursu dziennikarskiego „Budujemy społeczeństwo otwarte”

czytaj więcej»

Zobacz inne obszary naszych działań