W naszym najbliższym otoczeniu regularnie występuje kilkadziesiąt gatunków ptaków. Część z nich zaznacza swą obecność głośnym śpiewem. Inne, owszem odzywają się chętnie i często, jednak tego śpiewem nazwać nie możemy. Nie mniej mogą nam dostarczyć wielu emocji. Dla większości ludzi rozpoznawanie głosów ptaków jest umiejętnością nie do opanowania. Nic bardziej mylnego. Już kilka spacerów połączonych z intensywnym zwracaniem uwagi na ptasie głosy, próbami porównaniach z nagraniami MP3 dadzą efekty. Okaże się, że z kakofonii otaczających nas dźwięków jesteśmy w stanie wyłowić śpiew kopciuszka, dzwońca, skowronka lub zięby.

Pojęcie krajobrazu dźwiękowego wywodzi się z angielskiego terminu „soundspace” i na chwilę obecną nie doczekało się jednoznacznej definicji. Najogólniej rzec można, że jest to pewien zbiór dźwięków towarzyszących określonej przestrzeni. Do tego zbioru zalicza się zarówno dźwięki naturalne, jak również te, które wytworzone zostały w wyniku działalności człowieka na danym terytorium. Uznawanie dźwięków, a więc czegoś niedostrzegalnego, za element wkomponowany w przestrzeń, tworzący przestrzeń i nadający jej określony charakter, prowadzi do licznych sprzeczności i tym samym staje się przyczynkiem do dyskusji.